Księża Michalici, prowadzący Dom Dziecka „Moja Rodzina” w Prałkowcach, systematycznie modernizują i wyposażają placówkę w nowe meble i nowoczesny sprzęt.
Ostatnio Dom wzbogacił się o nowe pomieszczenia. Powstał trzeci aneks kuchenny do zajęć kulinarnych oraz pracownia terapeutyczna. Dzięki dofinansowaniu Telewizji Polskiej SA, świetlice zostały odnowione i wyposażone w meble i nowoczesny sprzęt audiowizualny. Są teraz piękne i kolorowe.
Ze środków finansowych otrzymanych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i Zgromadzenia Św. Michała Archanioła, placówka zakupiła też nowy samochód, bus-Vollswagen, którym najmłodsi i niepełnosprawni wychowankowie są codziennie dowożeni do przedszkoli i szkół w Przemyślu. Wszyscy podopieczni będą mogli jeździć nim również na wycieczki.
Uroczystego poświęcenia nowych pomieszczeń i samochodu dokonał 27 lutego generał Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła ks. Kazimierz Radzik. W uroczystości uczestniczyli też: starosta powiatu przemyskiego - Jan Pączek, wicestarosta Marek Kudła, wójt gminy Krasiczyn Jerzy Kowalski i wielu innych gości oraz wychowankowie i pracownicy Domu. List gratulacyjny przysłali: wojewoda podkarpacki Mirosław Karapyta i prezydent Miasta Przemyśla Robert Choma.
Dom Dziecka „Moja Rodzina” w Prałkowcach stwarza znakomite warunki do wszechstronnego rozwoju. Wychowankowie mieszkają w wygodnie urządzonych, 3-, 4-osobowych pokojach z łazienkami. Do dyspozycji mają bardzo dobrze wyposażone trzy świetlice, cztery pracownie, bibliotekę z czytelnią, jadalnię, gabinet lekarski i izolatkę, siłownię oraz pełnowymiarową halę sportową.
W oddanym do użytku trzecim aneksie kuchennym będą się odbywały zajęcia kulinarne grupowe i indywidualne. Chłopcy będą doskonalić swoje umiejętności w zakresie gotowania i pieczenia. No i oczywiście wspólnie degustować przyrządzone przez siebie potrawy, przy wspólnym, pięknie i prawidłowo nakrytym stole. Aneks jest bogato wyposażony w nowoczesny sprzęt gospodarstwa domowego.
Zaproszeni goście wyrazili słowa uznania i cieszyli się razem z wychowankami i kadrą, że Dom pięknieje z dnia na dzień. Piszący te słowa podziękował wszystkim przyjaciołom placówki za życzliwość, a gościom za ciepłe słowa. Panu Wojewodzie serdecznie podziękował za otrzymane fundusze na urządzenie aneksu kuchennego, a Władzom Powiatu Przemyskiego za okazywaną pomoc i zrozumienie potrzeb placówki.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.
W Polsce żyje obecnie 28 tys. osób konsekrowanych. Większość z nich, ok. 15 tys., to siostry zakonne w zgromadzeniach czynnych. Jest też ok. 10 tys. zakonników - kapłanów i braci zakonnych. W klasztorach kontemplacyjnych modli się blisko 1100 mniszek. Osoby konsekrowane w Polsce to także niemal tysiąc członków (głównie członkiń) instytutów świeckich, ponad 450 dziewic konsekrowanych i ponad 460 wdów (w tym jeden wdowiec). Życie pustelnicze prowadzi 20 pustelników. W święto Ofiarowania Pańskiego (2 lutego) Kościół obchodzić będzie Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.
W zgromadzeniach żeńskich czynnych żyje w Polsce ok. 15 tys. sióstr. Według danych Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych z 31 grudnia 2025 r. w Polsce obecnych jest 112 żeńskich zgromadzeń czynnych. Żyje w nich 14600 profesek wieczystych, 291 sióstr po ślubach czasowych, 63 nowicjuszki i 50 postulantek. Liczba domów tych zgromadzeń wynosi w sumie 1891.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
