Pielgrzymi wyruszyli sprzed kościoła pw. św. Rocha w Rzeszowie po uroczystej Mszy św. pod przewodnictwem księdza kanclerza Jana Szczupaka. Przewodnikami Pielgrzymki byli ks. Tomasz Blicharz i ks. Paweł Pratko - który pełnił także rolę ojca duchownego Pielgrzymki. Hasłem I Rzeszowskiej Pieszej Pielgrzymki do Lwowa były słowa sługi Bożego Jana Pawła II „Bogu dziękujmy, Ducha nie gaśmy”. Hasło to miało wyrazić gotowość pracy nad sobą oraz zachęcać do odważnego stawania się świadkiem Chrystusa w swoich środowiskach.
Czterodniowa trasa Pielgrzymki wiodła przez Kielnarową, Borek Stary, Błażową, Futomę do Dynowa, gdzie w drugi dzień pielgrzymowania w godzinach rannych odbyła się Eucharystia pod przewodnictwem ks. prał. Władysława Jagustyna, który w homilii do pielgrzymów wskazał potrzebę „modlitwy stopami”. Po wyjściu z Dynowa pielgrzymi szli przez Dąbrówkę Starzyńską, Siedliska, Lipę, Leszczawkę do Kuźminy, gdzie czekał ich nocny odpoczynek. W kolejnym dniu pielgrzymi przez Rozpucie, Leszczowate i Brzegi Dolne zawędrowali do sanktuarium Matki Bożej Bieszczadzkiej w Jasieniu. W kolejnym dniu dotarli do Krościenka, skąd autokarami udali się do Lwowa, gdzie w niedzielę 28 czerwca o godz. 18 uczestniczyli we Mszy św. u stóp Matki Bożej Łaskawej - Pani Lwowa. Noc pielgrzymi spędzili we Lwowie. 29 czerwca pątnicy uczestniczyli w porannej Mszy św. o godz. 7.30, skąd udali się na Cmentarz Łyczakowski, gdzie na zakończenie pielgrzymki odprawiono Drogę Krzyżową.
Celem pielgrzymki było nie tylko dotarcie do lwowskiej katedry, ale przeżycie „rekolekcji w drodze”, prowadzących do wewnętrznej przemiany. Każdy chrześcijanin rozumie, że jego życie wtedy nabiera szczególnego znaczenia, kiedy jest życiem z Chrystusem i kroczeniem w Jego obecności. Pielgrzymowanie symbolizuje pielgrzymkę wiary, którą odbywa każdy wierzący, a której celem jest pełnia życia w Bogu i obcowanie z Nim. Ważne jest więc podjęcie pielgrzymiego trudu, aby uświadomić sobie tę prawdę, że w życiu trzeba kroczyć w obecności Boga i bardziej świadomie tę obecność przeżywać. Pielgrzymka uświadamia także potrzebę kroczenia przez życie we wspólnocie. Tu jest ona szczególnie widoczna we wspólnej modlitwie i wzajemnej pomocy bliźniemu.
W czasie pielgrzymki pątnicy obejmowali swą modlitwą Kościół powszechny, Ojca Świętego Benedykta XVI, naszą Ojczyznę i Kościół diecezjalny, a w sposób szczególny jego biskupów Kazimierza i Edwarda oraz wspólnoty parafialne naszej diecezji z ich duszpasterzami, a także rzeszowskie Wyższe Seminarium Duchowne, sprawę powołań oraz wszystkich, którzy przyjmowali pielgrzymów pod swój dach i tych, z których dobroci pielgrzymi korzystali.
Ta forma rekolekcji w drodze, jaką jest pielgrzymka piesza, cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem wiernych i dlatego, mimo wielu trudności, trzeba dołożyć wszelkich starań, by ją podtrzymać i jeszcze bardziej rozwijać.