2 lutego obchodziliśmy Święto Ofiarowania Pańskiego, zwane potocznie świętem Matki Bożej Gromnicznej. W Kościele jest to także Dzień Życia Konsekrowanego, w którym modlimy się szczególnie za osoby powołane do życia poświęconego Bogu na wyłączność. Jednocześnie media torpedują nas informacjami o smutnych losach przeróżnych księży. Jedni łamią nie tylko celibat, ale i prawo. Inni tłumaczą swoje słabości miłością. Jakże łatwo jest nieraz tłumaczyć swój grzech! Jak łatwo pokrętnie interpretować słowa Pisma Świętego. Pokusy, trudności, kryzysy dotyczą każdego stanu, każdego powołania. Obserwujemy, jak łatwo głośno krzyczeć o swoim grzechu do tego stopnia, że staje się on powszechnie akceptowalny, że przestaje być czymś złym. Staje się „prawem do wolności”, „prawem do miłości”. Tych praw nigdy Bóg nam nie zabrał - ale to On nam tę wolność dał. Takie sytuacje gorszą, uderzają bezpośrednio w wiarę wiernych. A media stają się tubą, by to zgorszenie rozgłaszać. Zdarza się, że ludzie odchodzą z Kościoła, bo wskutek antyświadectwa załamał się ich system wartości. Grzech, czy to osoby duchownej, czy świeckiej, zawsze będzie uderzał w cały Kościół. Dziś módlmy się gorąco i wytrwale za kapłanów, szczególnie tych, przeżywających kryzysy swojego powołania. Żeby mieli wspólnoty, które otoczą ich szczególną modlitwą. Żeby mieli sensownych spowiedników i kierowników duchowych, którzy pomogą im przejść przez trudności, bez uszczerbku na duszy ich i wiernych, którym służą. Żeby doświadczali Bożej miłości i w niej odnajdywali wolność, w której podejmuje się decyzje na całe życie. I prośmy o pokorę - dla nich i dla nas...
Święto Ofiarowania Pańskiego od wielu lat jest obchodzone jako Dzień Życia Konsekrowanego. W swoim przesłaniu, skierowanym do osób życia konsekrowanego, bp Jacek Kiciński zwraca uwagę na istotę chrześcijańskiego powołania, którym jest bycie uczniem Chrystusa.
Punktem wyjścia jest refleksja nad słowem Bożym, a konkretnie ewangeliczna scena przyniesienia Jezusa do Świątyni. Wydarzenie to ukazuje nie tylko wierność Prawu, ale przede wszystkim odpowiedź człowieka na miłość Boga. – Maryja z Józefem, przynosząc do Świątyni Jerozolimskiej Dziecię Jezus, nie tylko literalnie wypełniają Prawo Boże, ale pragną odpowiedzieć miłością na miłość Bożą. To właśnie jest sens Ofiarowania. Podobnie czynią Symeon i Anna, którzy wypełniają Prawo Boże przez ufne i wierne oczekiwanie na spełnienie się Bożej obietnicy – podkreśla bp Jacek Kiciński, wskazując, że Maryja i Józef, podobnie jak Symeon i prorokini Anna, nie są bohaterami spektakularnych czynów, lecz ludźmi wiary, cierpliwego oczekiwania i słuchania Boga. To właśnie ta postawa sprawia, że potrafią rozpoznać Mesjasza tam, gdzie inni Go nie dostrzegają.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
W Środę Popielcową podczas Mszy św. w jednym z kościołów w mieście Zawadzkie (woj. opolskie) 40-letni mężczyzna nagle wszedł na ambonę i zaczął przemawiać do wiernych. Był pod wpływem alkoholu.
Część osób zgromadzonych w świątyni próbowała go uspokoić i nakłonić do zejścia z ambony. Na miejsce wezwano policję.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
