Skomielna Czarna jest położona między Krakowem a Zakopanem, 25 km od Kalwarii Zebrzydowskiej, a 40 km od Wadowic. W Skomielnej Czarnej są wspaniałe tereny do wypoczynku i rekreacji, ale ciekawostką jest profesjonalne parafialne Radio Ain Karim, które działa przy parafii Braci Mniejszych Kapucynów. W 2012 r. minęło 20 lat, odkąd pierwszy sygnał na radiowej fali popłynął w stronę mieszkańców. Nazwę dla radia wymyślił o. Jerzy Sylwestrzak, proboszcz w latach 1994-97. Ain Karim to miasto w górach, do którego według Tradycji Maryja przyszła z Nazaretu, aby nawiedzić św. Elżbietę. Ponieważ Skomielna Czarna jest parafią pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, stąd nazwa radia - AIN KARIM.
ANNA PRZEWOŹNIK: - Radio AIN KARIM to prawdopodobnie najmniejsza polska stacja radiowa. Jak to się stało, że powstała taka rozgłośnia?
HENRYK BARGIEL: - Inicjatorem powstania naszego radia był w 1992 r. ówczesny proboszcz tutejszej parafii o. Bogusław Piechuta, pasjonat krótkofalarstwa. Pierwszym przekaźnikiem był kanał CB, następnie krótkofalówki. Później o. Bogusław zorganizował lokalny radiowęzeł. Początkowo zabiegał o ciekawe programy w radiu, które sam prowadził, spotykając się jako proboszcz z parafianami, przeprowadzając z nimi wywiady oraz informując ich, co dzieje się na terenie parafii. W późniejszym czasie z zaangażowaniem kilku osób powstawały nowe programy, m.in. przekazywanie życzeń parafianom. Wszystko to było przygotowane na kasetach magnetofonowych i emitowane na antenie radia.
- Pierwsze studio znajdowało się w prywatnym pomieszczeniu o. Bogusława. Z czasem postarano się o nowe miejsce - wydzielono dla radia jeden pokój za kancelarią parafialną. Kilka lat temu, gdy rozpoczął się remont drewnianego budynku plebanii, gdzie znajdowało się studio radiowe, trzeba było podjąć decyzję, co dalej. Zdecydowano, że radio znajdzie swe miejsce w podziemiach kościoła parafialnego. Studio radiowe powstawało z pomocą parafian, którzy prowadzą firmy zajmujące się działalnością budowlaną oraz wykończeniami. Wszystko było prowadzone pod okiem proboszcza o. Jerzego Stopy, który także pomógł sfinansować wykończenie studia.
- Radio AIN KARIM Skomielna Czarna prowadzą wolontariusze?
- Tak. Ekipę rozgłośni stanowią przede wszystkim księża, nauczyciele i młodzież. Wszyscy oni nieodpłatnie poświęcają się tej pracy. Od początku radio prowadzą wolontariusze. Obecnie jest ich ok. 25 osób, które przez 7 dni w tygodniu realizują program. W ciągu kilkunastu lat istnienia radia przewinęło się przez nie ponad 100 osób. W jego prowadzenie angażują się już dzieci szkolne.
- Do kogo przede wszystkim docieracie ze swym programem?
- Radio AIN KARIM słyszalne jest niemal wyłącznie na terenach wiejskich, obejmując swoim sygnałem miasto Jordanów i obszar między Myślenicami a Rabką-Zdrojem. Sygnał naszego radia obecnie ogarnia całą parafię, gminę Tokarnia, a także miejscowości w odległości ok. 30 km od nadajnika radia. AIN KARIM można też słuchać na całym świecie dzięki dostępności sygnału internetowego. Taką możliwość mamy od 2007 r. Parafianie, którzy wyjechali do USA, Niemiec czy gdzieś w Polskę, mają możliwość usłyszeć głos z rodzinnych stron. Dla nich niezwykle wzruszająca jest np. możliwość wysłuchania Mszy św. ze swojego kościoła parafialnego, Sumy odpustowej czy uroczystości pogrzebowej kogoś z sąsiedztwa lub z rodziny. Na stronie internetowej zapisali się słuchacze z Gdyni, Tczewa i Podkarpacia. To wyróżnienie, ale i mobilizacja!
Reklama
- Czyli - charakter społeczno-religijny Waszej rozgłośni łączy parafian.
- Radio łączy i angażuje wszystkich w przeżywanie wydarzeń liturgicznych i parafialnych. Łatwiejsze staje się duszpasterstwo, ale i wzajemna pomoc międzyludzka, np. kiedy w parafii wybuchł pożar, komuś szybko była potrzebna krew czy modlitewne wsparcie. Gdy pewien chłopiec z parafii był po wypadku przez trzy miesiące nieprzytomny, słuchacze wspierali jego rodzinę modlitwami.
Ponieważ jesteśmy radiem religijno-społecznym, zostaliśmy zwolnieni z opłat za otrzymanie koncesji. Płacimy tylko za częstotliwość oraz wymagane przez ZAIKS tantiemy dla wykonawców emitowanej muzyki. Radio nie prowadzi żadnej działalności komercyjnej, nie nadaje reklam. Lokalny i społeczny charakter stacji bierze się też z pracy wolontariuszy.
- Mimo że Radio AIN KARIM to najmniejsza polska stacja radiowa, ma wszelkie cechy nowoczesnej rozgłośni. W jaki sposób realizujecie jego program?
- Program realizowany jest przez różnego rodzaju audycje i formy radiowe, w tym przez audycje słowno-muzyczne. Serwisy informacyjne, koncert życzeń, plebiscyt na piosenkę tygodnia, lista przebojów oraz muzyka, której próżno szukać w innych rozgłośniach, wyróżniają stację na tle innych. Radio nadaje w połowie program własny. W pozostałym czasie retransmituje inne rozgłośnie katolickie - Radio Niepokalanów, Radio Via, Radio Jasna Góra.
Reklama
- Trzy razy w tygodniu na antenie rozgłośni emitowana jest prezentacja „Niedzieli”. Można tu zatem mówić o pewnej przyjaźni...
- Tak. Kilkanaście lat temu podczas rozwijania ramówki programowej wpadliśmy na pomysł, aby nawiązać współpracę z Redakcją „Niedzieli”. Od tamtego czasu tygodnik prezentowany jest na naszej antenie.
- Uważa Pan, że warto tworzyć takie parafialne radio, mimo że dziś mamy łatwy dostęp do różnych stacji o zasięgu ogólnopolskim?
- Nie jest łatwo udzielić odpowiedzi na to pytanie... Mamy satysfakcję z tego, że robimy coś dobrego dla ludzi, przede wszystkim dla chorych z naszej parafii i okolic, którzy, unieruchomieni w domu, mogą swobodnie wysłuchać Mszy św. czy też się pomodlić. Nieraz dziękowano nam za to podczas wizyty kolędowej, doceniając wielki dar, jakim jest parafialne radio w Skomielnej Czarnej. Czyniły to szczególnie osoby chore. I chociaż mamy niewielki zasięg, cieszy to, że coś dobrego można zrobić dla innych. Może właśnie dlatego warto to radio dalej prowadzić, rozwijać je i nie pozwolić, by ten sygnał znikł z fali radiowej. A kto wie... Może kiedyś Bóg da i będziemy mieli zasięg większy niż tylko lokalny...
Do 11 listopada słuchacze Czwórki będą mieli okazję sprawdzić swoją wiedzę na temat kobiet walczących o niepodległość Polski w specjalnym quizie historycznym. Do wygrania pakiet gier oraz voucher na zakupy odzieży patriotycznej. Szczegóły akcji na stronie Czwórki.
9 listopada na stronie czworka.online rusza „Niepokorny Quiz Czwórki”. Akcja nawiązuje do IX Koncertu Niepodległościowego „Niepokorne”, organizowanego z okazji Święta Niepodległości, któremu patronuje Polskie Radio. Pytania konkursowe będą dotyczyły kobiet walczących na przestrzeni lat o niepodległość Polski, które zostały wymienione na stronie organizatora koncertu: https://www.koncertniepodleglosci.pl/koncerty/ix-koncert-niepodleglosci-niepokorne-2017.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Niezidentyfikowany sprawca oblał czerwoną farbą pomnik Jana Karskiego oraz drzwi i fragment elewacji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. Konsul generalny Mateusz Sakowicz w sobotę w rozmowie z PAP określił zdarzenie jako „akt wandalizmu, który należy jednoznacznie potępić”.
Do incydentu doszło w piątek w godzinach porannych. Konsul podkreślił, że sprawa jest traktowana priorytetowo w kategoriach bezpieczeństwa placówki. – Właściwe służby we współpracy z nami się tym zajmują. To jest obecnie jeden z naszych najważniejszych priorytetów – zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
