Wielki Papież często zachęcał wspólnoty zakonne i parafialne do adoracji eucharystycznej poza Mszą św. Prosił, by pozostawać długo na klęczkach przed Jezusem Chrystusem obecnym w Eucharystii. Zachęcał do pogłębiania osobistej i wspólnotowej kontemplacji. Prosił, by posługiwać się przy tym modlitewnikami czerpiącymi inspirację ze Słowa Bożego, a także z bogatego doświadczenia niezliczonej liczby mistyków. Papież prosił także wszystkich wiernych świeckich o regularne nawiedzanie Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, ponieważ wszyscy jesteśmy powołani do trwania w obecności Bożej. Zaapelował również do kapłanów, zakonników, sióstr zakonnych i wiernych świeckich, by z jeszcze większym zaangażowaniem ukazywali młodym pokoleniom sens i wartość adoracji oraz pobożności eucharystycznej. Zalecał, aby trwając przed Najświętszym Sakramentem, wynagradzali swą wiarą i miłością zaniedbania, zapomnienie oraz zniewagi, jakich nasz Zbawiciel doznaje w tak wielu miejscach na świecie. „Przez adorację – mówił bł. Jan Paweł II – chrześcijanie przyczyniają się w tajemniczy sposób do radykalnej przemiany świata i do owocowania Ewangelii. Każdy człowiek, który modli się do Zbawiciela, pociąga za sobą cały świat i podnosi go ku Bogu. Ci, którzy trwają przed Panem, pełnią więc bardzo ważną posługę i przedstawiają Chrystusowi tych wszystkich, którzy Go nie znają lub są od Niego oddaleni”.