Tegoroczny październik będzie dla naszej diecezji wyjątkowy. Otóż w roku trwających obchodów dziesiątej rocznicy utworzenia diecezji świdnickiej, w sobotę 18 października, przystąpimy do dzieła peregrynacji figury Matki Bożej Fatimskiej. Przewidziane za trzy lata zakończenie peregrynacji zbiegnie się z przypadającą w 2017 r. setną rocznicą objawień fatimskich, a także trzechsetną rocznicą koronacji obrazu Matki Bożej Częstochowskiej” – tymi słowami pasterz diecezji świdnickiej bp Ignacy Dec zwrócił się do wszystkich mieszkańców diecezji, zapowiadając trwającą trzy lata peregrynację. Wczesnym wieczorem (godz. 18) na placu katedralnym w Świdnicy noszącym imię św. Jana Pawła II rozpocznie się ceremonia powitania figury Matki Bożej Fatimskiej i wprowadzenie jej do kościoła, gdzie sprawowana będzie uroczysta Msza św. pod przewodnictwem biskupa, w obecności przedstawicieli duchowieństwa oraz delegacji z parafii całej diecezji. Peregrynacja rozpocznie się od dekanatu katedralnego – Świdnica-Wschód, a zakończy w roku fatimskiego jubileuszu w drugim świdnickim dekanacie – Świdnica-Zachód.

Inicjatywa

Wpiszemy się w ten sposób w Wielką Nowennę Fatimską, która trwa w Polsce od pięciu lat – od 13 maja 2009 r. Jest ona wyrazem pragnienia zjednoczenia wszystkich sił i wszystkich serc kochających Maryję, by pomóc współczesnemu światu poznać orędzie fatimskie i odpowiedzieć na prośby Matki Bożej w nim zawarte. Inicjatywa – jak dowiadujemy się w sekretariacie nowenny na zakopiańskich Krzeptówkach – zrodziła się ze świadomości wielkich ślubowań, które zostały złożone Maryi: począwszy od ślubów króla Jana Kazimierza w 1656 r., poprzez poświęcenie narodu polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi dokonane przez Episkopat Polski w 1946 r., aż po poświęcenie świata i Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi, którego dokonał Jan Paweł II 25 marca 1984 r.

Tematyka

Poszczególne lata nowenny zostały opatrzone wyjątkowymi, następującymi tematami: „Pewni zwycięstwa. Konfrontacja z cywilizacją śmierci” (2009), „Bezpieczni na krawędzi czasu. Zawsze przy Maryi” (2010), „Więcej niż doczesność. Niebo, piekło, czyściec” (2011), „Nie żyjemy dla siebie. Wynagradzanie za grzechy świata” (2012), „Eucharystyczny klucz. Cud nad cudami, który wszystko zmienia” (2013), „Zapraszani do nieba. Jednak różaniec, szkaplerz, sznur pokutny” (2014), „Potęga Rodziny. Domowy Kościół, którego nie przemogą bramy piekła” (2015), „Bóg jest miłosierny. Ostatnie słowo należy do Boga, który jest Miłością” (2016), „Droga przez Serce. Przymierze serc Jezusa, Maryi, naszych” (2017).

Przesłanie z Fatimy

Choć w wielu parafiach od dłuższego czasu wyjątkowym zainteresowaniem cieszą się nabożeństwa fatimskie, które 13. dnia miesiąca gromadzą wielu z nas na modlitwie różańcowej i procesji światła, to jak wyrzut powracają słowa siostry Łucji skierowane w 1939 r. do papieża Piusa XII, dotyczące nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca. Z tej racji wezwani jesteśmy do podjęcia nowej refleksji nad tym, co stanowi istotę Przesłania z Fatimy. Czas zbliżającej się setnej rocznicy Fatimskich Objawień to „ostatni dzwonek”, by uświadomić sobie słowa Matki Bożej, która, ukazując piekło, powiedziała: „Bóg pragnie ustanowić na świecie nabożeństwo do Mego Niepokalanego Serca”. Zauważmy, że każdy z kolejnych papieży ostatniego stulecia, pośród wszystkich zatwierdzonych przez Kościół objawień maryjnych, wyjątkową rolę przypisywał tym z 1917 r., które zostały przekazane trojgu pastuszkom na portugalskiej ziemi.

Papież Fatimy

Święty Jan Paweł II, tak ściśle związany z Fatimą, zwracał uwagę na to, że Jej przesłanie przekazane światu za pośrednictwem trojga ubogich dzieci, wzywające do nawrócenia, do modlitwy i zadośćuczynienia za grzechy własne i wszystkich ludzi, wyrasta z Ewangelii. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” – to są przecież słowa Chrystusa wypowiedziane na początku Jego publicznej działalności. Nasz wielki rodak, który właśnie Pani z Fatimy przypisywał swoje cudowne ocalenie po zamachu 13 maja 1981 r., nie ustawał w przypominaniu, że Jej orędzie „zaadresowane jest szczególnie do ludzi naszego stulecia naznaczonego wojnami, nienawiścią, deptaniem podstawowych praw człowieka, ogromnym cierpieniem ludzi i narodów, a wreszcie walką z Bogiem, posuniętą aż do negacji Jego istnienia.

Pokazać światu Orędzie

Dziś po wyniesieniu na ołtarze Jana Pawła II powinniśmy ponownie duszą i sercem wsłuchać się w jego wskazanie na Fatimę. Wielka Nowenna nie jest formą nabożeństwa. Nie ogranicza się też do tego, by odmówić konkretne modlitwy. Jest ona pragnieniem zjednoczenia wszystkich sił, by pomóc współczesnemu światu poznać Orędzie Fatimskie i odpowiedzieć na prośby Matki Bożej.

Podobnie jak podczas diecezjalnej peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego, zakończonej pamiętnego 10 kwietnia 2010 r. w krakowskich Łagiewnikach, tak i teraz figura Matki Bożej Fatimskiej wraz z relikwiami dwojga pastuszków: błogosławionych Hiacynty i Franciszka, odwiedzi wszystkie parafie diecezji świdnickiej. Nawiedzinom tym będą towarzyszyły rekolekcje parafialne, które poprowadzą ojcowie franciszkanie konwentualni oraz księża pallotyni. We wspomnianym już liście do diecezjan Ksiądz Biskup wyraził też nadzieję, że poprzez liczny i gorliwy udział w rekolekcjach, poprzez zasiew Bożego słowa, wejdziemy w głąb fatimskiego Orędzia, i że owocem peregrynacji będzie osobiste, rodzinne i parafialne zawierzenie się Niepokalanemu Sercu Maryi.

Figura Matki Bożej

Figura Matki Bożej przybędzie do nas bezpośrednio z sanktuarium w Fatimie. Poświęcona zostanie w obecności kapłanów i wiernych reprezentujących całą diecezję podczas centralnych uroczystości fatimskich.

Swój apel, przygotowujący peregrynację, zakończył Ksiądz Biskup: „Choć figura Pani Fatimskiej dotrze do waszej wspólnoty parafialnej za jakiś czas, już dziś gorąco proszę was o modlitwę, zwłaszcza o modlitwę różańcową, by peregrynacja przyczyniła się do wewnętrznej przemiany grzeszników, do respektowania Bożego Prawa w wymiarze indywidualnym i publicznym, do odnowienia naszego życia osobistego, rodzinnego, społecznego”.

W trakcie peregrynacji przewiduje się kilka wyjątkowych celebracji i ceremonii, do których należą: nabożeństwo oczekiwania w kościele parafialnym, nabożeństwo powitania figury na zewnątrz, w pobliżu kościoła parafialnego, powitania w kościele oraz uroczyste nabożeństwa i celebracje eucharystyczne każdego dnia peregrynacji.

Zgodnie z Wykazem Odpustów za udział w rekolekcjach trwających przynajmniej trzy dni Kościół udziela wiernym łaski odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami. Błogosławieństwo odpustowe może zostać udzielone na zakończenie peregrynacji.

Sens obchodów stulecia objawień

Ksiądz Virgilio Antunes, rektor sanktuarium w Fatimie przypomina, że obchody stulecia upamiętniają wydarzenie bardzo znaczące dla życia religijnego katolików. Główne cele mają charakter religijny na wielu płaszczyznach: duszpasterskim, duchowym, teologicznym, katechetycznym, wspólnotowym i społecznym. „Nie chodzi więc o to, aby przez obchody i peregrynacje zaznaczyć po prostu rocznicę pewnego wydarzenia historycznego, którego reperkusje ograniczają się do jakiegoś momentu w przeszłości. Wydarzenia – przypomina – w Fatimie są wezwaniem, które mogą przemówić do każdego człowieka naszych czasów”.

Prośby Maryi z Fatimy

Włączyć się w dzieło Wielkiej Nowenny Fatimskiej można, wypełniając jej fatimskie prośby: odmawiajmy różaniec, najlepiej codziennie; odprawiajmy nabożeństwo pierwszych sobót, w których uczestniczymy przez kolejnych pięć pierwszych sobót miesiąca, czyniąc zadośćuczynienie za grzechy tych, którzy ranią Niepokalane Serce Maryi; świadomie poświęcajmy się Niepokalanemu Sercu Maryi – przynajmniej raz w roku w dniu 22 sierpnia w święto Maryi Królowej; jako jedna rodzina Wielkiej Nowenny odmawiajmy modlitwę Wielkiej Nowenny Fatimskiej; na ile to możliwe, uczestniczmy w nabożeństwach fatimskich odprawianych 13. dnia miesiąca; poznawajmy coraz lepiej Maryję przez lekturę książek i czasopism religijnych.

Czas działania

Włączmy się w piękne dzieło Nowenny posłuszni głosowi papieża Pius XII, który jako pierwszy nauczał: „Skończył się czas powątpiewania o Fatimie. Nastał czas działania. Wołanie zawarte w Orędziu Maryi z Fatimy jest tak głęboko zakorzenione w Ewangelii i całej Tradycji Kościoła, że czujemy obowiązek wysłuchania go”.