Mojżesz, obok Abrahama, to największy bohater wiary biblijnego Izraela. Łączył, jak nikt inny, przymioty przywódcy, prawodawcy i proroka oraz był słusznie otaczany najwyższym szacunkiem jako wzór dla wierzących. A przecież to właśnie on zapowiada, że Bóg wzbudzi Izraelitom proroka „podobnego do mnie”, co Bóg potwierdził, zobowiązując do okazywania mu posłuszeństwa. Nawet najwięksi i najbardziej niezłomni bohaterowie wiary nie powinni się obawiać, że nie będą mieli godnych następców. Bóg jest wiernym Pasterzem wszystkich, którzy Mu ufają, co – jak woła Psalmista – skłania do uwielbienia Go i zginania przed Nim kolan.

Największym z zapowiadanych następców Mojżesza był Jezus. Nie jest On ogniwem w długim łańcuchu starotestamentowych postaci, mimo że stanowi ich kontynuację, lecz kimś zupełnie nowym. Gdy po raz pierwszy stanął w synagodze w Kafarnaum, której pozostałości zachowały się do dzisiaj, Jego nauczanie budziło zdumienie, „uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie”. Wkrótce stało się jasne, że Jezus nie poprzestał na interpretacji Tory, lecz zajął jej miejsce. Aby to zrozumieć, wystarczy porównać kościół i synagogę; miejsce, które w kościele zajmuje tabernakulum, w którym jest przechowywany Najświętszy Sakrament, w synagodze zajmuje arka, w której jest przechowywany zwój Tory.

Jezus nie poprzestał na słowach, lecz poparł je wymowną czynnością symboliczną. Polegała ona na wypędzeniu z mężczyzny, który przebywał w synagodze, ducha nieczystego. Jego obecność musiała być zauważalna i dokuczliwa, co przejawiło się w wołaniu, że nauczanie i działalność Jezusa oznaczają definitywną konfrontację z tym, co złe i co ludziom szkodzi. Polecenie: „Milcz i wyjdź z niego” okazało się skuteczne. Zebrani naocznie przekonali się, że prawdziwe muszą być słowa, które natychmiast sprawiają to, co oznaczają. Ich zdumienie przerodziło się w pytanie o tożsamość Jezusa i wkrótce „rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej”. Spełniła się więc zapowiedź starotestamentowego proroka, że „lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie”.

Radykalnie nowe wejście Boga w historię ludzkości, które dokonało się w Jezusie Chrystusie, wymaga od Jego wyznawców radykalnie nowego stylu życia. Jego szczególny wyraz stanowi bezżenność, która pozwala na pełne oddanie się Panu jako oblubieńcowi. Nie jest to wyzwanie łatwe ani takie, które zwyczajnie wpisuje się w porządek świata. Paweł, pisząc do chrześcijan w Koryncie, których wcześniej pozyskał dla wiary, porównuje ze sobą małżeństwo i bezżenność. Nie dezawuując życia w małżeństwie, uwypukla wyjątkowe pożytki z bezżenności podjętej dla Pana, która sprzyja temu, że „człowiek troszczy się o sprawy Pana, o to, jak by się przypodobać Panu”. Jednak motywacja bezżenności musi być na tyle silna, że nie stanie się ona pułapką. Wciąż pozostaje w mocy zapewnienie Pawła, iż pochwała bezżenności ma na celu to, „byście godnie i z upodobaniem trwali przy Panu”. W tym roku Kościół daje nam te słowa pod rozwagę w przeddzień święta Ofiarowania Pańskiego, obchodzonego jako Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze