Sąd Apelacyjny w Poznaniu uchylił wyrok wobec gwałciciela dziecka, bo skazał go sędzia, którego on arbitralnie nie uznaje. Morderca ma stanąć ponownie przed sądem, bo jeden sędzia uznał, że nie tylko ma prawo intepretować wiążąco konstytucję i obowiązujące przepisy, ale że robi to lepiej niż Trybunał Konstytucyjny.

To nie pomyłki – to systemowa polityka. Tak wygląda „praworządność” w wydaniu ekipy Donalda Tuska: nie liczy się prawo, tylko to, kto wydaje wyrok i czy wpisuje się w partyjną narrację. Chyba, że sprawa dotyczy kredytu frankowego ministra sprawiedliwości i rozstrzygnięcie jest dla niego korzystne, wtedy nie ma problemu z uznaniem „neosędziego”.

A na scenie polityczno-medialnej coraz częściej pojawia się minister Mazur, dawniej sędzia, dziś polityk w rządzie Tuska. On też poucza, kto jest prawdziwym sędzią, a kto nie. Tymczasem zgodnie z konstytucją sędziów powołuje prezydent, a zgodność ustaw ocenia Trybunał Konstytucyjny – nie minister, nie partyjny ekspert. Pan Mazur może mieć opinie, ale jego słowa o legalności mają tyle znaczenia, co rozmowa przy kawie w resortowej kuchni.

Ponad prawem

Do chóru dołącza marszałek Szymon Hołownia. Jeszcze niedawno zapewniał, że stawi się na przesłuchanie, teraz – za radą prawników – nie uznaje Trybunału Konstytucyjnego ani KRS za podmioty pokrzywdzone. Wygodne, prawda? Kodeks postępowania karnego mówi jasno, kto jest pokrzywdzonym, ale pan marszałek odkrył, że jego to nie obowiązuje. Bo w tej władzy nie chodzi o przestrzeganie prawa, tylko o to, by zawsze mieć rację.

Skoro Sejm może nie uznawać wyroków TK, premier nie respektować uchwał PKW, a sądy podważać nominacje sędziów – to dlaczego marszałek miałby iść na przesłuchanie? Tak rodzi się państwo uznaniowości. Dla jednych paragraf, dla innych opinia.

A potem zdziwienie, że ktoś mówi o zamachu stanu. Bo jeśli władza otwarcie podważa konstytucję, prerogatywy prezydenta i obowiązujące prawo – to już nie polityka, lecz praktyczne ćwiczenie z ustrojowej demolki. Dure lex, sed lex – twarde prawo, ale prawo. Chyba że chodzi o ekipę Tuska. Wtedy prawo staje się gumką: elastyczne, rozciągliwe, zawsze po ich stronie. Bo w tej „uśmiechniętej Polsce” wszyscy są równi – tylko niektórzy równiejsi.