Jak co roku na zakończenie wakacji wspólnoty Domowego Kościoła, Ruchu Światło-Życie i Służby Liturgicznej Archidiecezji Krakowskiej spotkały się w Kalwarii Zebrzydowskiej. – Przyjechałem tu, żeby spotkać się ze znajomymi z rekolekcji – mówi Michał, który na oazie wakacyjnej był jak dotąd trzy razy.
W trakcie uroczystej Eucharystii, której 26 sierpnia przewodniczył bp Jan Szkodoń, błogosławieństwo do posługi otrzymało 40 nowych animatorów oraz 39 ceremoniarzy parafialnych. Wśród kapłanów koncelebrujących Mszę św. znaleźli się moderatorzy oaz z całej diecezji, a także moderator generalny Ruchu Światło-Życie, ks. Marek Sędek.
Podczas homilii bp Jan podziękował młodym za ich udział w rekolekcjach i zaangażowanie we wspólnoty. – Apostolstwo przynosi wiele radości; kiedy innym przekazujemy wiarę, to sami się umacniamy – podkreślił i zaapelował do uczestników: – Starajcie się o rozwój wspólnot w duchu tego charyzmatu, który Pan Bóg dał nam przez sł. Bożego ks. Franciszka Blachnickiego.
Reklama
Pobłogosławieni właśnie kandydaci na animatorów mają za sobą dwuletni kurs, przygotowujący ich do tej posługi zarówno merytorycznie, jak i duchowo. Do Kalwarii Zebrzydowskiej przyjechali już w piątek, kiedy to zostali przedstawieni Biskupowi przez doświadczonych animatorów. Podczas wieczornej modlitwy prosili o dary Ducha Świętego na czas swojej misji. – Przez te dwa lata pracowałam nad swoimi słabościami i charakterem poprzez posługę w Kościele, pomoc bliźniemu, codzienną modlitwę zwaną Namiotem Spotkania, przez rekolekcje i formację – wyjaśnia Ania, nowo pobłogosławiona animatorka Oazy Dzieci Bożych. Animatorzy podejmą teraz posługę w swoich parafiach – będą prowadzić grupy formacyjne, śpiew oraz dbać o oprawę liturgiczną Eucharystii.
W czasie Mszy św. w Kalwarii błogosławieństwo otrzymały również nowe pary rejonowe Domowego Kościoła – gałęzi rodzinnej Oazy – oraz nowożeńcy, którzy swoje powołanie do założenia rodziny odkrywali w Ruchu Światło-Życie. Po zakończeniu Eucharystii przyszedł czas na życzenia dla nowych animatorów, spotkania ze znajomymi z innych wspólnot oazowych, a także wspomnienia z wakacyjnych rekolekcji.
Pielgrzymki Służby Liturgicznej i Ruchu Światło-Życie do Kalwarii Zebrzydowskiej mają kilkudziesięcioletnią tradycję. Celina błogosławieństwo animatorskie przyjęła tu trzydzieści lat temu. Dziś wspomina: – Wstawaliśmy wcześnie rano, żeby pociągiem pojechać do Kalwarii. Mszę św. odprawiał kard. Franciszek Macharski. Po niej wszyscy szukali znajomych i rzucali się sobie na szyję. Osoby ze swoich rekolekcji odnajdywaliśmy dzięki emblematom, wypalanym w drewnie, które były pamiątką z oazy.
W Pierśćcu małżonkowie z oazy rodzin podzielili się doświadczeniem żywego Boga we wspólnocie i w rodzinie. Okazją ku temu było 50-lecie Domowego Kościoła i peregrynacja obrazu Świętej Rodziny.
Gościli w sanktuarium św. Mikołaja na Mszach św. w IV niedzielę wielkanocną. Na rozpoczęcie zapalali świecę symbolizującą Chrystusa. Przed ołtarzem stała ikona Świętej Rodziny napisana w latach 70. w Jerozolimie przez s. Marię Paulę. – Ikona św. Rodziny jest wpisana w serce każdego z nas, bo każdy z nas pragnie żyć w rodzinie. Również w Kościele tworzymy rodzinę dzieci Bożych, gdzie każdy z nas jest kochany i akceptowany przez Boga takim, jakim jest. Kościół jest naszą rodziną, w której przeżywamy zarówno radości, jak i smutki codzienności. Rodziną, w której mimo słabości, czujemy się kochani i chciani, w której wzrastamy w świętości – podkreślił kustosz ks. Sebastian Rucki. Zauważył, że ikony są pisane w atmosferze modlitwy, na klęcząco i mają głęboką treść. – Z ikony św. Rodziny emanuje bliskość twarzy Maryi i Józefa, które wyrażają niesamowitą czułość. Z tego wynika chociażby przesłanie, że nasze rodziny powinny być miejscem czułości, bliskości, serdeczności, tego, że jak wielki to jest skarb, iż mam się do kogo przytulić, mam kogo chwycić za rękę – mówił kapłan. Dodał, że trzeba modlić się rozpalenie charyzmatu małżeństwa, żeby miłość nie przygasła, a w centrum był zawsze Jezus. – Miłość to bezinteresowny dar z siebie, że ja nie liczę, nie patrzę na zegarek, tylko szczodrym sercem daję swoje życie – zaznaczył. W parafii przed dwa tygodnie maja peregrynowała ikona Świętej Rodziny.
Liturgia Słowa uwrażliwia nas na posłannictwo nie tylko samego Chrystusa, ale również każdego z nas. Jeszcze brzmią w naszych sercach kolędy obwieszczające Narodzenie Jezusa, my jednak nie możemy zatrzymać się przy żłóbku, musimy zmierzać ku Ogrodowi Oliwnemu i Kalwarii, gdyż tam jest cel i misja naszego pielgrzymowania. I choć mamy obrany cel, to ważna pozostaje również wędrówka, nazwana pielgrzymowaniem, co było tak bardzo podkreślane w Roku Jubileuszowym 2025. Pielgrzymowanie stało się nie tylko znakiem nadziei, ale nade wszystko znakiem wiary oraz miłości do Chrystusa, wyrażonej także w miłości do drugiego człowieka. Jesteśmy zatem tymi, którzy niosą Chrystusa – przez nas Bóg ma być rozsławiany. Po raz kolejny słowo Boga mobilizuje nas do bycia apostołem. Skoro przyjąłeś Jezusa za swojego Mistrza i Zbawiciela, musisz być Jego świadkiem. Bóg, który obdarza cię swoim błogosławieństwem, napełnia cię swoim Duchem, który daje ci siłę do tego, by żyć w całej pełni, ustanawia cię światłem dla tych, którzy pobłądzili we współczesnym świecie. I choć mogłoby się wydawać, że się nie nadajesz lub że nie jesteś godny czy odpowiedni, to On nazywa cię nie sługą, ale światłością dla innych – dla tych, którzy może stali się poganami albo są nimi od dawna. Musisz być tym, który podźwignie, podniesie, który wskaże właściwy sens i cel ziemskiego życia. Może będziemy jedynymi na drodze drugiego człowieka, którego uratujemy i wyrwiemy z obłędu, spirali ciemności grzechu i bezsensu życia.
Po wielu latach krytyki europejskiego kolonializmu prawie cała Europa staje w obronie duńskiej kolonii w Ameryce – tak najkrócej można określić całą awanturę wokół Grenlandii. Czy się komuś to podoba, czy nie, Grenlandia jest arcyważną wyspą z militarnego punktu widzenia, a Dania całkowicie ją zapuściła pod względem obronnym.
Wbrew pozorom ze stolicy Grenlandii do Nowego Jorku jest znacznie bliżej niż do Kopenhagi, bo wyspa leży na zachodniej półkuli i geograficznie należy do Ameryki Północnej. Grenlandczycy przez wieki przyzwyczaili się do Duńskiej dominacji na wyspie, ale nie pałają do nich przesadną sympatią. Także Duńczycy nic ze swojej kolonii nie mają, bo co roku muszą dopłacać do niej ok. 700 mln dolarów. A i tak jest to kropla w morzu potrzeb.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
