Pod oknami mojego częstochowskiego domu coraz częściej słyszę radosne pielgrzymkowe pieśni. To znak, że cała Polska wędruje już na Jasną Górę. Sierpień w wyjątkowy sposób będzie usłany pielgrzymią modlitwą, pokutą i uwielbieniem Boga. Ten, kto choć raz wyruszył na pieszą pielgrzymkę do Częstochowy, wie doskonale, co to znaczy, kiedy na swoim pielgrzymim szlaku spotka się z życzliwym przyjęciem. Są miejscowości, w których przygotowuje się nawet kilkadziesiąt tysięcy porcji jedzenia i picia. Są plebanie, które na czas noclegu pielgrzymów zamieniają się w oblężone do granic możliwości noclegownie i jadłodajnie.

Największe wyzwanie stoi przed parafiami położonymi coraz bliżej Jasnej Góry, bo im bliżej, tym więcej pielgrzymek. Mógłbym jednak mnożyć przykłady proboszczów i członków wspólnot parafialnych, którzy znając ten swój charyzmat, zbudowali już dawno specjalne pomieszczenia i miejsca do ugoszczenia i umycia się dla pielgrzymów. Mocno się wstydzę, gdy przewodnicy pielgrzymek opowiadają mi o kościołach, których nikt nie chciał dla nich otworzyć, o księżach, którzy uznali, że wędrująca przez parafię pielgrzymka to nie ich sprawa. Na szczęście są to tylko pojedyncze przypadki.

Kiedy ostatnio z grupą kleryków wędrowaliśmy pieszo z Warszawy do Częstochowy, na jednym z noclegów kleryk podzielił się ze mną ważnym spostrzeżeniem: „Niech ksiądz zobaczy! To już kolejna miejscowość, gdzie mamy nocleg, i prawie wszędzie jest tak, że przyjmują nas ludzie prości i mniej zamożni, a ci z bogatych domów, z wielkimi podwórkami i placami, szczelnie zamykają przed nami swoje posesje”. Tak rzeczywiście bywa, że ci bogatsi i wygodni boją się pielgrzymów jak ognia, bo przecież mogliby zakłócić ich porządek i zniszczyć ich bogate rzeczy. Na szczęście wszędzie można doświadczyć chrześcijańskiej gościnności i przekonania, że gdy się przyjmuje pielgrzyma pod swój dach, to tak, jakby się przyjmowało samego Boga. Błogosławione są więc te rodziny, które otwierają swoje domy dla pielgrzymów. Mnóstwo błogosławieństwa zostaje w parafii, która przyjmuje pielgrzymów i im służy.

Kiedy jeżdżę ze Mszą św. na szlak pielgrzymek i kiedy witam pielgrzymów na Jasnej Górze, to zawsze słyszę, jak ci strudzeni drogą pątnicy, modlą się za ludzi spotkanych na swojej drodze. Modlą się pewnie za wszystkich – i za tych, którzy ich przyjęli do siebie, i za tych, którzy zamknęli przed nimi drzwi. Boję się jednak, gdy czasem Bóg przechodzi obok nas, a my z obojętnością oczekujemy, żeby nas minął i niczego od nas nie chciał. A przecież pielgrzym w domu to Bóg w domu!