Czy to historyczna chwila dla Egiptu? Niektórzy uważają, że tak, inni żądają więcej. Chodzi o to, że po raz pierwszy w historii na czele najważniejszego organu sądowego w tym muzułmańskim państwie stanął chrześcijanin Boulos Fahmy. Część komentatorów twierdzi, że to milowy krok na drodze do poszanowania praw człowieka. Inni natomiast mówią, że jedna jaskółka wiosny nie czyni i dopiero gdy chrześcijanie będą zajmowali nie 2, ale ok. 10% miejsc w administracji egipskiej, będzie można mówić o państwie sprawiedliwym dla wszystkich.
AP Islam moderowany
Reklama
Rząd we Francji próbuje, po raz kolejny, przejąć kontrolę nad wspólnotą muzułmańską w tym kraju. Nad Sekwaną mieszka największa w Europie, 5-milionowa wspólnota muzułmańska. W kontekście zbliżających się wyborów – to zdaje się decydujący czynnik tej decyzji – ubiegający się o reelekcję prezydent Emmanuel Macron powołał do istnienia Francuskie Forum Islamskie. Zastąpiło ono stworzoną przez Nicolasa Sarkozy’ego Francuską Radę Muzułmanów. W skład nowego forum mają wejść muzułmańscy duchowni i świeccy, a jedną czwartą kolegium mają tworzyć kobiety. Macron chce zwalczać muzułmański radykalizm, a jednocześnie jest to gest w kierunku prawicowych wyborców, którzy mogą zdecydować o wyniku wyborów. Większość komentatorów krytykuje ruch Macrona, bo o ile niemal wszyscy się zgadzają, że trzeba stawić opór muzułmańskiemu radykalizmowi, to trzeba wziąć pod uwagę fakt, iż nie wszyscy muzułmanie są radykałami, a do tego członkowie forum mają być powoływani przez rząd, co z definicji upolitycznia tę inicjatywę.
Choć pochodzi z jednego z najmniejszych europejskich krajów – Luksemburga, jest aktualnie jednym z najbardziej znaczących hierarchów Europy. Kardynał Jean-Claude Hollerich, gdy komentował niedawne, nagłaśniane przez część mediów publiczne wyjawienie orientacji seksualnej 120 katolików, duchownych i świeckich, pracowników instytucji kościelnych w Niemczech, stwierdził, że Kościół powinien zmienić swoje nauczanie na temat homoseksualizmu. Jego zdaniem, „fundament socjologiczny i naukowy obecnego nauczania już się zdezaktualizował i trzeba wprowadzić zmiany”. Hierarcha zaznaczył, że rewizji powinno ulec patrzenie Kościoła na zjawisko ludzkiej seksualności – Kościół powinien patrzeć na seksualność jako na dar Boży. To akurat nie jest szczególna nowość, bo było to osią nauczania św. Jana Pawła II na temat małżeństwa i rodziny, mężczyzny i kobiety. Kardynał jest nieco bardziej konkretny, gdy mówi o seksualności duchownych, i zachęca, by nie był to temat tabu, szczególnie w relacjach kapłanów z ich przełożonymi.
TGCom24 Co dalej z celibatem?
Jest już niemal pewne, że w oficjalnym dokumencie niemieckiej tzw. drogi synodalnej pojawi się propozycja skierowana do Ojca Świętego, aby „przemyślał” temat celibatu duchownych w Kościele rzymskokatolickim. Dokument zawierający ten postulat przeszedł w niedawnym głosowaniu sporą większością głosów. Jeżeli tak samo stanie się jesienią, podczas drugiego głosowania, postulaty trafią na biurko Franciszka. Autorzy dokumentu podkreślają wartość celibatu jako stylu życia, ale zaznaczają, że powinna to być kwestia wyboru dla kapłanów – nawet dla tych, którzy są już wyświęceni.
Radio Prague International Jeden za 9801
Blisko 10-tonowy dzwon wzbogaci Republikę Czeską. Będzie ważył dokładnie 9801 kg. Dlaczego akurat taki tonaż? To na pamiątkę 9801 dzwonów, które 80 lat temu skonfiskowali w Czechach niemieccy okupanci, by przetopić je na armaty i czołgi. Czesi do tej pory nie odbudowali swoich „dzwonniczych” zasobów. Komunistyczny reżim absolutnie na to nie zezwalał, a czeskie elity po aksamitnej rewolucji nie uznawały tego za sprawę nie tyle nawet priorytetową, co choćby ważną. Dzwon będzie sfinansowany dzięki publicznej zbiórce. Organizatorzy muszą otrzymać 10 mln koron – na tyle szacuje się koszt odlania dzwonu. Zostanie on wykonany przez ludwisarzy w Austrii i będzie drugim największym dzwonem w Czechach. Do jego obsługi potrzebni będą czterej dzwonnicy. Będzie niewiele mniejszy od naszego Zygmunta, który waży 11 ton. /p.r.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
W piątek Sejm uchwalił ustawy dot. statusu osoby najbliższej w związku i umowy o wspólnym pożyciu. Do decyzji parlamentarzystów odniósł się prezydent Karol Nawrocki, który zapowiedział, nie podpisze żadnego prawa, które będzie stanowiło alternatywę dla małżeństwa.
Rządowa propozycja przeszła przez izbę niższą parlamentu jako pierwsza w historii regulacja pozwalająca na formalizację związków jednopłciowych w Polsce.
Do bazyliki w Jablonnem w regionie Libereca powróciła w sobotę skradziona niedawno czaszka św. Zdzisławy. Relikwię przekazali przedstawiciele policji na zakończenie pielgrzymki zorganizowanej w dniu świętej.
Konserwatorka, która pracowała nad zagrożoną podczas kradzieży czaszką świętej z XIII w., przekazała uratowaną relikwię arcybiskupowi Pragi Stanisławowi Przibylowi, który odprawiał główną Mszę dla kilkuset pielgrzymów. Arcybiskup pokazał ją zgromadzonym i położył na ołtarzu głównym. Pozostanie tam wystawiona do wieczora. To ostatnia możliwość zobaczenia relikwii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
