Parafia i kościół św. Stanisława w Żębocinie pisze właśnie nową kartę historii. Kształtuje się tutaj miejsce kultu świętej Rity. Czy zaowocuje to w przyszłości lokalnym sanktuarium ku czci Perły z Umbrii, jak nazywa się świętą od Róż?
Fundatorzy figury Emil i Natalia Staroń z dziećmi. Postument ufundowali Agnieszka i Robert Słodowscy, na zdjęciu z uratowanym synem Kubą (obok proboszcza)
Od 2021 r. w kościele gromadzą się jej czciciele na czuwaniach 22. dnia każdego miesiąca, zainicjowanych przez ks. prob. Krzysztofa Olszewskiego. – Zanosimy do Pana Boga prośby przez wstawiennictwo Patronki spraw trudnych i beznadziejnych. Gromadzimy się na Mszy św., po niej jest litania do św. Rity z odczytywanymi prośbami i podziękowaniami za przyczyną świętej. Na zakończenie tradycyjnie pobłogosławione są róże – duchowy symbol św. Rity. Cześć do św. Rity rozrasta się w parafii. W marcu ub.r. w kościele poświęcono nową figurę świętej z postumentem – ufundowanym przez rodzinę wdzięczną patronce za uratowanie dziecka z choroby.
Polska Umbria
Reklama
Plany utworzenia lokalnego ośrodka kultu św. Rity właśnie w Żębocinie, w gminie Proszowice mogą mieć uzasadnienie – tłumaczy Proboszcz. Ziemia proszowicka, ze względu na ukształtowanie terenu, przypominające włoską Umbrię, a w niej Roccaporena (skąd wywodziła się święta) nazwana była przez podobieństwo do niej – Polską Umbrią, lub Proszowską Umbrią. Określenia tego użył mieszkający w pobliskich Pławowicach poeta – Ludwik Hieronim Morsztyn jeszcze przed II wojną światową. Mówił wtedy o Umbrii jako ziemi św. Franciszka. Nie przewidywał, że ten sam region po wiekach wydał św. Ritę, która będzie w naszych czasach tak czczona i kochana. W Pławowicach odbywały się przed wojną spotkania wybitnych artystów i poetów okresu międzywojnia – przypomina historię ks. Olszewski.
O rozwijającym się nabożeństwie do św. Rity, poinformował bp. Jana Piotrowskiego, dzieląc się z nim pragnieniem parafii w Żębocinie, by w przyszłości mógł w kościele powstać lokalny ośrodek kultu Św. Rity. W przedsięwzięcie włączyły się także samorządy w Proszowicach i Nowym Brzesku oraz wojewoda małopolski. 24 maja – w czasie misji – parafię odwiedzi bp Piotrowski, który będzie się modlił z parafianami. W perspektywie jest m.in. nawiązanie kontaktów i współpracy z miasteczkiem Roccaporena w obszarze wymiany kulturalnej, duchowej i turystycznej z Żębocinem. Przy Pałacu w Pławowicach – zabytku 8 km od kościoła w Żębocinie, w nawiązaniu do wielkich patriotycznych tradycji słynnych spotkań literatów polskich, mogłaby z kolei powstać w przyszłości symboliczna aleja portretów poetów i pisarzy polskich – dzieli się planami. Żębocin i okolice, rozwijające się przez wieki w cieniu św. Stanisława BM mają szansę stać się kiedyś atrakcyjną bazą dla rozwoju turystki religijnej i ruchu pielgrzymkowego – ocenia Proboszcz.
Jest pieśń
Na cześć świętej napisał też specjalny hymn, którego fragment brzmi: „To polska Umbria, ziemia ukochana/ Naszych proszowskich pięknych pól i wzgórz/ Przyzywa ciebie, patronko wspaniała,/ Tu, w Żębocinie, pośród twoich róż”.
2023-01-03 13:52
Ocena:+10Podziel się:
Reklama
Wybrane dla Ciebie
"Boom" kultu św. Rity - coraz więcej Polaków czci patronkę od spraw trudnych i beznadziejnych
Włosi kultywują tradycję przebierania się za świętych w dniu, gdy Kościół ich wspomina
Choć żyła na przełomie XIV i XV w., a św. Tadeusz Juda "zagospodarował" w Polsce modlitwy w sprawach beznadziejnych, od kilkunastu lat niezwykle dynamicznie rozwija się kult św. Rity. W krakowskim kościele ojców augustianów pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, 22. dnia każdego miesiąca na Msze św. przychodzą tłumy wiernych. Natomiast 22 maja - w dniu wspomnienia liturgicznego świętej, uznawanej za znakomitą orędowniczkę od spraw trudnych i beznadziejnych, gdy podczas Mszy św. w kościele święci się róże – przychodzi kilka tysięcy uczestników.
- Święta Rita trafia w dobry czas, gdyż uczy walki i wytrwałości, uznaje się ją za bardzo skuteczną orędowniczkę - mówi Małgorzata Bilska, autorka książki poświęconej rozwojowi kultu mistyczki z Cascii. Jej zdaniem św. Rita przemawia do dzisiejszych ludzi, gdyż w jej życiu przenikało się wiele powołań - była żoną i matką, zanurzoną w codzienności, a także zakonnicą, pozostającą wciąż blisko ludzkich problemów.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W katedrze gorzowskiej 30 stycznia miała miejsce Msza św. z procesją błagalną za zmarłych biskupów i rządców naszego Kościoła lokalnego. Modlitwie przewodniczył bp Adrian Put.
Modlitwa za zmarłych biskupów i rządców naszej diecezji odbyła się w katedrze już po raz czwarty. Przewodniczył jej bp Adrian Put, który na początku Mszy św. zauważył, że jednym z elementów liturgii katedralnej jest coroczna modlitwa za ostatniego zmarłego biskupa. - Przepisy liturgiczne Cæremoniale Episcoporum w ramach liturgii katedralnej nakazuje, aby w rocznicę śmierci ostatniego biskupa sprawować za niego liturgię. Z tej racji, że wielu ostatnich rządców naszej diecezji umierało w styczniu, dlatego spotykamy się na modlitwie za nich właśnie w tym miesiącu. Co roku spoglądamy, na któregoś z nich szczególnie. W tym roku na biskupa Adama Dyczkowskiego i biskupa Antoniego Stankiewicza – zauważył bp Adrian. - Biskup Adam Dyczkowski, nasz biskup ordynariusz, zaczął rządy w naszej diecezji zaraz po przełomie, spokojnie przeprowadzając ją przez kolejne lata. Bp Adam udzielał mi święceń, więc zawsze szczególnie będę o nim pamiętał. Z kolei biskup Antoni prawie pół wieku spędził w Rzymie, niesamowity kapłan, wspaniały profesor, człowiek wielkich horyzontów. Dziś chcemy dobremu Bogu podziękować za nich, za ich posługę, ale także modlić się do Zbawiciela o dar życia wiecznego dla nich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
