Podsumowanie roku formacji rodziny związane z Domowym Kościołem rozpoczęły 9 czerwca Mszą św., której przewodniczył bp Roman Pindel. – Bardzo zachęcam, abyście się przyjrzeli swej wspólnocie oraz swym kompetencjom i relacjom. Niech każdy się zapyta: Czy rzeczywiście jest na swoim miejscu i wypełnia to, co do niego należy? Niech się zastanowi, w jakiej to czyni atmosferze i czy w tym działaniu jest odpowiednia synergia – mówił hierarcha. Słowa hierarchy znalazły swe odbicie w kazaniu ks. Kamila Kuchejdy. Wspomniał on o szansie na przemianę, jaką daje sakrament pokuty, oraz o potrzebie eksportowania jej innym. Jak zaznaczył, nie chodzi tu jedynie o radykalny format ewangelizacji, lecz o świadectwo życia wiarą, która nie boi się mówienia o wartościach, za jakimi się kroczy. – Czym są nasze wspólnoty? Są środowiskami, w których dajemy Bogu znać: Tu jestem, spotkaj mnie! Co zrobić z tym doświadczeniem spotkania. Naszym tegorocznym hasłem formacyjnym są słowa: „Powołani do misji”. W Ewangelii jest 12 różnych spotkań Jezusa Zmartwychwstałego, z których osiem kończy się misją. Konkretnie słowami: „Idźcie, głoście i nauczajcie” – przypomniał ks. K. Kuchejda. Podkreślił przy tym, że obok radykalnej ewangelizacji istnieje ewangelizacja bardzo dyskretna, która wydarza się przy okazji spotkania człowieka z człowiekiem. Jej przestrzeń może wyznaczać towarzyski grill, bo wokół niego mogą zgromadzić się wierzący oraz osoby, które są na peryferiach Kościoła. Na koniec liturgii przed ołtarzem stanęło 16 par małżeńskich z regionu Jaworza, które zdecydowały się rozpocząć formację w Domowym Kościele. Oprócz błogosławieństwa otrzymały od bp. R. Pindla zapaloną świecę. – W sumie miało ich być 21, ale nie wszystkie dojechały. W całej diecezji mieliśmy jeszcze 30 innych. Nowe pary wkraczają w struktury Domowego Kościoła dzięki bezpośrednim relacjom z osobami, które go tworzą. Osobiste zaproszenie to jest to, co najbardziej na ludzi oddziałuje – mówi Jadwiga Borowiec, która wraz z mężem Łukaszem są parą diecezjalną Domowego Kościoła. – Cały czas musimy pamiętać, że najważniejszą wspólnotą, jaką tworzymy, jest domowa wspólnota rodzinna. Jeżeli w niej coś będzie szwankować, to rezonować to będzie na różne sfery życia. Dlatego warto dbać o rodzinną formację – dodaje Łukasz Borowiec.

Pora na wyjazdy

Po spotkaniu przy stole eucharystycznym przyszedł czas na stół biesiadny. Na degustację czekały domowe wypieki, grillowane kiełbaski i kaszanka z kapustą. Dla najmłodszych przygotowano różnego rodzaju animacje. To pozwoliło rodzicom, aby podzielić się wrażeniami i swobodnie porozmawiać. – Nasz ruch czerpie z charyzmatu, który towarzyszy nam od 40 lat. Od tego czasu ciągle jest odkrywany przez kolejne pokolenia. Ten charyzmat jest bardzo uniwersalny, skoro nowi ludzie traktują go za swój. Spotkanie to sposobność do wyrażenia wdzięczności Bogu za to, co otrzymaliśmy i co jeszcze dostaniemy – podkreśla ks. Ryszard Piętka, moderator diecezjalny Ruchu Światło-Życie. – Jesteśmy wspólnotą ludzi o podobnych poglądach na życie i wiarę. Droga nowego człowieka, którą wybraliśmy, nie tylko zmienia, ale i pokazuje, w jakim kierunku powinniśmy zmierzać – mówi Dawid Rozbórski z Bielska-Białej. – Przez Domowy Kościół odnajdujemy żywego Jezusa w drugim człowieku. Odnajdujemy też wspierającą wspólnotę, która daje siłę w trudnych chwilach życia – dopowiada Ewa Mieszczak z Jaworza. – Wejście w Domowy Kościół to dla mnie kontynuacja formacji rozpoczętej w oazie młodzieżowej. Tutaj, co bardzo ważne, troska o wzrost wiary, oparta jest na wspólnej formacji małżeńskiej. To jednoczy i mobilizuje – stwierdza Marcin Bąkowski z Zebrzydowic. – Czy jedziemy na rekolekcje, czy klękamy do modlitwy, to robimy to całą rodziną. W ten sposób dzień w dzień budujemy nasz domowy Kościół – dopowiada Mariusz Bartyzel z parafii w Szczyrku. Dla członków wspólnoty podsumowaniem ich wysiłku formacyjnego będzie wyjazd na wakacyjne turnusy rekolekcyjne. Zaplanowano je m.in. w miejscowościach: Kniewo, Myśliborze, Tenczyn, Bystra. Ideowi spadkobiercy duchowego testamentu ks. Franciszka Blachnickiego, którego wizerunek towarzyszył im podczas modlitwy, będą tam odpoczywali, poznawali lepiej siebie i zgłębiali charyzmat ruchu. – Ludzie wierzący bardzo często narzekają na straszne czasy, w których przyszło im żyć. Brakuje im entuzjazmu wiary. Zastana rzeczywistość jest jednak po to, żeby ją zmieniać. Chrześcijanie zawsze mieli ciężko. Trzeba zakasać rękawy i brać się do roboty, a nie myśleć o tym, żeby się poddać – kwituje Marek Janik z parafii św Michała Archanioła w Wilkowicach i zachęca do aktywnego angażowania się w tworzenie wspólnot Domowego Kościoła.