Rajmund Kolbe urodził się w Zduńskiej Woli k. Łodzi. Wraz ze starszym bratem Franciszkiem wstąpił do franciszkanów konwentualnych. Obaj udali się do małego seminarium we Lwowie. 4 września 1910 r. Rajmund rozpoczął nowicjat i przyjął imię Maksymilian. 5 września 1911 r. złożył śluby czasowe. Przełożeni wysłali go jednak na studia do Rzymu. Studia wyższe na Gregorianum zwieńczył dwoma dyplomami doktoratu: z filozofii i teologii. W wolnych chwilach oddawał się ulubionym studiom fizycznym. Napisał wtedy artykuł pt. Etereoplan. O pojeździe międzyplanetarnym.
1 listopada 1914 r. złożył śluby wieczyste i przybrał imię Maria. Ulubioną lekturą Kolbego były wówczas Dzieje duszy, napisane przez św. Teresę od Dzieciątka Jezus. Duże wrażenie wywarła na nim również lektura dzieła, które napisał przewodnik duchowy św. Gemmy – o. Germano Ruoppolo: Głębie duszy, czyli święta Gemma Galgani. 16 października 1917 r. założył Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae). 28 kwietnia 1918 r. w kościele św. Andrzeja della Valle przyjął święcenia kapłańskie z rąk kard. Basilia Pompiljego. Dla dzieła ewangelizacji wydawał: Rycerza Niepokalanej, Mały Dziennik. Uruchomił też stację nadawczą (Radio Niepokalanów). Prowadził działalność misyjną w Japonii. Dobrowolnie oddał życie w bunkrze głodowym w Auschwitz.
Święty Maksymilian Maria Kolbe, prezbiter i męczennik. Ur. 8 stycznia 1894 r. Zm. 14 sierpnia 1941 r.
Św. Aleksy Wyznawca był rzymianinem z bardzo zamożnej rodziny rzymskich patrycjuszów. Jego dom rodzinny znajdował się na Awentynie.
W dniu swego ślubu z Famijaną potajemnie udał się z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Jego żona, podobnie jak on, złożyła ślub dziewictwa. W Edessie był żebrakiem. Żył tam z jałmużny. Powrócił do Rzymu po 17 latach tułaczki.
Przebaczenie nie oznacza, że zło przestaje być złem. Oznacza, że nie chcemy pozwolić, aby krzywda na zawsze zatruwała nasze serce. Pod krzyżem Jezusa możemy po raz pierwszy powiedzieć: „Boże, pomóż mi przebaczyć”.
W październiku mamy dla Ciebie 31 powodów, żeby wziąć Różaniec do ręki. Każdego dnia – jeden powód, jedna tajemnica, jedna intencja.
Jaki jest sens sakramentu pokuty i pojednania? Dlaczego potrzebujemy przebaczenia? Wyjaśnia ks. Mariusz Rosik, znany i ceniony profesor teologii.
Kiedy Jezus ukazał się apostołom w Wieczerniku w niedzielę zmartwychwstania, rzekł do nich: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22–23). Wydarzenie to jest konstytutywne dla sakramentu zwanego sakramentem pojednania. O ile w chrzcie dzieci dokonuje się obmycie z grzechu pierworodnego, a w przypadku chrztu dorosłych – z każdego grzechu popełnionego do tej pory, o tyle w sakramencie pojednania Bóg przebacza penitentowi grzechy popełnione po ostatniej spowiedzi. Przepięknym komentarzem do tych dwóch sakramentów zdają się być słowa św. Ambrożego, żyjącego w IV stuleciu biskupa Mediolanu: „Kościół ma wodę i łzy: wodę chrztu i łzy pokuty” (Epistulae 41,12).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
