Metropolita wrocławski dziękując za liczną obecność i modlitwę podkreślił znaczenie wspólnoty i wsparcia: – Jesteśmy zawsze silni wsparciem naszych bliskich, bliźnich, rodziny, tych, którzy nas kochają. Dziękuję za waszą modlitwę i wsparcie. Niech Bóg waszą dobroć z serca wynagrodzi.
Wprowadzenie do Eucharystii wygłosił ks. Paweł Cembrowicz: – Przeżywamy z księdzem arcybiskupem piękne jubileusze i podczas Mszy św. chcemy dziękować za dar naszego arcybiskupa dla naszej archidiecezji i Kościoła w Polsce. Chcemy modlić się za rodziców księdza arcybiskupa, a także za tych, których spotkał na swojej drodze i którzy towarzyszyli mu w powołaniu. Prosimy o siły dla księdza arcybiskupa w prowadzeniu nas do Królestwa Niebieskiego.
Homilię wygłosił bp Jacek Kiciński i na wstępie zwrócił się bezpośrednio do abp Kupnego: – Dziś dziękujemy za dar twojego życia i posługi pasterskiej. Niedawno wspominaliśmy 20. rocznicę sakry biskupiej, 70. rocznicę urodzin oraz dzień imienin. To dobra okazja, aby podziękować za małe i wielkie rzeczy, które Duch Święty czyni przez twoją posługę.
Reklama
Kaznodzieja podkreślił aktualność misji Kościoła: – Gdy 20 lat temu przyjmowałeś święcenia biskupie, inaczej wyglądał obraz Kościoła w naszej ojczyźnie. Ale problemy były podobne: niepokój na świecie, postępująca laicyzacja, niepewność jutra. Wobec tych wyzwań wybrałeś zawołanie „Christus dilexit nos”. Nosisz Chrystusa, który umiłował każdego człowieka.
Odwołując się do proroka Jeremiasza mówił: – Możemy nazwać go prorokiem porażki, bo nikogo nie nawrócił. Został odrzucony, uwięziony i zakuty w kajdany, a jednak nie przestał głosić nadziei opartej na interwencji Bożej – nauczał bp Jacek dodając: – Bycie prorokiem nie jest łatwe. W zmieniających się czasach przychodzą różne napięcia. Jedni chcieliby końca Kościoła, drudzy oddaliby za niego życie. Trzeba mimo to podejmować decyzje w duchu słowa Bożego.
Biskup Kiciński przypomniał trudne momenty posługi abp. Kupnego. – 20 lat temu swoją posługę biskupią zacząłeś w archidiecezji katowickiej. I na początku była tragedia zawalenia hali, gdzie zginęło ok. 60 osób. Wiemy, że w tej trudnej chwili tam byłeś, razem z tymi, co opłakiwali swoich bliskich. Było wiele trudnych momentów. Czas pandemii sprawił wiele zmian społecznych. Pandemia spowodowała wiele podziałów międzyludzkich. Powódź, która nawiedziła Dolny Śląsk i wymagała udzielenia pomocy potrzebującym. Należy wspomnieć liczne rodziny, które przybyły tu z Ukrainy szukając ratunku.
Zwracając się do jubilata, podkreślił jego działania: – Chcesz, aby nasz Kościół stał się szpitalem polowym. Prawdziwa zmiana zaczyna się od nawrócenia serca i do tej zmiany zaprosiłeś nas wszystkich. Słuchanie Ducha Świętego prowadzi do tego, aby wyznawanie wiary było bardziej autentyczne i przekonujące.
Radosne Tajemnice Różańca odmawiano przed ratuszem
Uważamy, że życie jest nienegocjowalne – tłumaczą młodzi z inicjatywy „Wrocław dla życia”.
Na wrocławskim Rynku modlono się w intencji dzieci nienarodzonych i o odwagę dla polityków w obronie życia. Wrocławianie zebrali się w związku z zapowiadanymi przez nowy rząd zmianami dotyczącymi m.in. legalizacji aborcji do 12 tygodnia ciąży czy tabletki „dzień po” dostępnej dla 15-latków. – Polska nie może być przeciw życiu. Uważamy, że życie jest nienegocjowalne. Modlimy się o obronę tych najsłabszych, najbardziej bezbronnych, nienarodzonych. Modlimy się także o odwagę dla polityków. A swoją obecnością chcemy pokazać, że nie wszyscy są za aborcją – mówili przed rozpoczęciem modlitwy różańcowej organizatorzy z inicjatywy „Wrocław dla życia”.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Biskup Tadeusz Lityński udzielił święceń prezbiteratu diakonowi Łukaszowi Kozakiewiczowi. Uroczystość odbyła się 30 maja podczas Mszy św. w gorzowskiej katedrze.
Nowy prezbiter pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Głogowie. W tym ważnym momencie towarzyszyli mu bliscy, rodzina i przyjaciele. Zapytany, co ten moment dla niego oznacza, odpowiada: - Przyjęcie święceń kapłańskich przeżywam na dwóch poziomach: jako przyjęcie sakramentu święceń, czyli moment od którego będę realizował swoje chrześcijaństwo jako prezbiter, w kluczu duchowości kapłańskiej, sprawowania sakramentów i wypełniania obowiązków wynikających z święceń. Oraz na płaszczyźnie czysto egzystencjalnej czyli początku nowego etapu życia, w nowym miejscu, z nowymi obowiązkami, w innych warunkach niż zapewniało seminarium. Wszystko to nieustanne krąży w myślach, ale tak jak poprzednio mówiłem - jest to też wielka szkoła zaufania Bogu. W tej posłudze jakoś szczególnie dotyka mnie kwestia budowania Kościoła, poprzez życie parafialne, obecność w różnych grupach i wspólnotach i wynikająca z tego troska o jedność.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
