„Musimy odbudować pozycję SKOK-ów w Polsce. Będzie to możliwe dzięki naprawie przepisów prawa” - zapowiedział Prezes Krajowej Kasy SKOK Rafał Matusiak podczas XXIV Krajowej Konferencji Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych, która odbywa się w Warszawie.
Tłumaczył, że SKOK-i są znakomitym narzędziem do walki z wykluczeniem finansowym i lichwą. „Oferujemy usługi na godziwych zasadach, również tym niezamożnym osobom” - mówił Rafał Matusiak. Wyjaśniał, że działalność Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych obejmuje zakres działań, których nie podejmują banki komercyjne.
Prezes Krajowej Kasy SKOK podkreślił, że realizowanie misji przez Kasy jest utrudnione z powodu obecnie obowiązujących zapisów prawnych.
Odniósł się także do medialnych i politycznych ataków na SKOK-i, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat. „Udało się nam je przetrwać, ponieważ cieszymy się ogromnym zaufaniem naszych członków. Osoby, które powierzają swoje oszczędności SKOK-om są nie tylko odbiorcami naszych usług, ale również współwłaścicielami instytucji finansowych, z których korzystają” - tłumaczył prezes Matusiak.
Reklama
Przypomniał, że Kasa Krajowa SKOK skierowała petycję do Parlamentu Europejskiego w sprawie zaprzestania przez polskie władze praktyk naruszających reguły uczciwej konkurencji, w tym w szczególności niepodjęcia żadnych działań w celu powstrzymania wykorzystywania mediów i instytucji publicznych do podważania zaufania do Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych. „Wymogi, którym poddano w Polsce SKOK-i były znacznie surowsze niż te, którym poddano banki” - potwierdził Michael S. Edwards, wiceprezydent Światowej Rady Unii Kredytowej (WOCCU).
Jak mówił Rafał Matusiak, wszelkie ataki pod adresem Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych SKOK odbywały się przy biernej postawie Komisji Nadzoru Finansowego. „Nieodpowiedzialne wypowiedzi polityków w najbardziej czarnym scenariuszu mogły doprowadzić do wycofania wszystkich oszczędności z kas. Na szczęście, tak się nie stało” - mówił.
Efekt? „Z mapy Polski zniknęło sześć kas, w stosunku do których ogłoszono upadłość, pięć kas zostało przyłączonych do banków komercyjnych, aktywa kas uległy zmniejszeniu” - wyliczał Wiktor Kamiński, zastępca dyrektora generalnego Kasy Krajowej SKOK. „Na szczęście następuje stabilizacja, aktywa zostają odbudowywane” - zapewnił.
Z kolei Rafał Matusiak poinformował, że kilka dni temu Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego zleciła Komisji Europejskiej przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, dlaczego poprzedni polski rząd unikał podjęcia jakichkolwiek działań zapobiegającym wspomnianym wydarzeniom.
„Nie zabiegamy o szczególne przywileje, ale o doprowadzenie regulacji prawnych do stanu normalności. Chcemy, aby przepisy prawne, w oparciu których funkcjonujemy, były dostosowane do naszej specyfiki” - dodał. Jak mówił, „nie może być tak, aby kasa, która ma kilkanaście milionów aktywów, miała takie same obowiązki jak komercyjny bank, obracający milionami złotych”.
Reklama
Natomiast zastępca dyrektora generalnego Kasy Krajowej SKOK, że od obecnej władzy kasy oczekują zrównania w prawach i obowiązkach z innymi uczestnikami rynku finansowego.
Wiktor Kamiński w rozmowie z „Niedzielą” zapowiedział, że w przyszłym roku XXV Krajowa Konferencja Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych odbędzie się na Jasnej Górze.
„Będzie to dobra okazja, aby ponownie zawierzyć Matce Bożej działalność naszych Kas - mówi i dodaje, że pracownicy SKOK-ów odczuwają opiekę Królowej Polski. Jednocześnie dziękuje ojcom paulinom za możliwość przyjęcia w jasnogórskie mury wszystkich osób związanych ze SKOK-ami.
Przypomina, że misją Kas jest pomoc wszystkim osobom. „W odróżnieniu do banków komercyjnych, są organizacją ludzi, a nie kapitału. W swojej działalności odnoszą się do Katolickiej Nauki Społecznej” - mówi Wiktor Kamiński.
Pierwszy akt zawierzenia SKOK-ów na Jasnej Górze odbył się podczas X-lecia Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych.
Wypełniona po brzegi Katedra w Pelplinie, wielkie gwiazdy muzyki symfonicznej i niepowtarzalne wizualizacje. Tak uroczyście świętowano 30. rocznicę powstania Kasy Stefczyka. Koncert symfoniczny „Lustra – Wyspiański, Stefczyk, Herbert” był jednocześnie zwieńczeniem XXV Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej w Pelplinie.
To była prawdziwa gratka dla fanów muzyki i sztuki. Tłumnie zgromadzeni widzowie mogli przekonać się, jak brzmi połączenie orkiestry symfonicznej, solistów i elementów rockowych. Niesamowite wydarzenie miało miejsce 30 sierpnia w Katedrze w Pelplinie, w jednym z największych w Polsce obiektów sakralnych wybudowanych z cegły. Najważniejszą częścią widowiska był występ znamienitych muzycznych gości.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Biskup Tadeusz Lityński udzielił święceń prezbiteratu diakonowi Łukaszowi Kozakiewiczowi. Uroczystość odbyła się 30 maja podczas Mszy św. w gorzowskiej katedrze.
Nowy prezbiter pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Głogowie. W tym ważnym momencie towarzyszyli mu bliscy, rodzina i przyjaciele. Zapytany, co ten moment dla niego oznacza, odpowiada: - Przyjęcie święceń kapłańskich przeżywam na dwóch poziomach: jako przyjęcie sakramentu święceń, czyli moment od którego będę realizował swoje chrześcijaństwo jako prezbiter, w kluczu duchowości kapłańskiej, sprawowania sakramentów i wypełniania obowiązków wynikających z święceń. Oraz na płaszczyźnie czysto egzystencjalnej czyli początku nowego etapu życia, w nowym miejscu, z nowymi obowiązkami, w innych warunkach niż zapewniało seminarium. Wszystko to nieustanne krąży w myślach, ale tak jak poprzednio mówiłem - jest to też wielka szkoła zaufania Bogu. W tej posłudze jakoś szczególnie dotyka mnie kwestia budowania Kościoła, poprzez życie parafialne, obecność w różnych grupach i wspólnotach i wynikająca z tego troska o jedność.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
