Reklama

Dzień Regionu

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Skibniew położony jest w północnej części powiatu sokołowskiego. Wzmiankę o tej wsi można znaleźć w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich wydanym w 1884 r. pod redakcją Sulimierskiego, który mówi: „Skibniew, w 1476 r. Scubneyewo, trzy wsie tej nazwy, powiat sokołowski, gm. Olszew, par. Skibniew”.
Obecnie Skibniew należy do gminy w Sokołowie Podlaskim. Wieś może poszczycić się pięknym kościołem pw. św. Wojciecha, w którym znajdują się relikwie Patrona. Obok tego nowoczesnego kościoła, zbudowanego w latach 80. ub. wieku stoi drewniany zabytkowy kościółek, a tuż za nim muzeum parafialne założone przez ks. Franciszka Szulaka, długoletniego proboszcza tej parafii.
We wsi jest również okazały, piętrowy budynek szkoły, w którym mieści się szkoła podstawowa, gimnazjum, przedszkole, biblioteka szkolna i gminna - jest to Zespół Oświatowy Szkół im. Marianny Frąckowiak. Patronką szkoły jest długoletnia wzorowa nauczycielka tej szkoły.
17 maja br. w Zespole Oświatowym w Skibniewie po raz drugi obchodzono Gminny Dzień Regionu. Inicjatorkami tego pomysłu były nauczycielki: M. Łętowska, A. Miklas, U. Młynarczuk, T. Przyborowska, E. Derlicka i T. Grądzka. Kapryśna w tym roku pogoda okazała się dla organizatorów łaskawa, bowiem w tym dniu zaświeciło słońce i uroczystości mogły odbywać się na świeżym powietrzu.
O godz. 10.00 na placu przed szkołą zgromadzili się uczniowie, nauczyciele, zaproszeni goście i rodzice. Dyrektorka Zespołu Oświatowego, Joanna Próchenko powitała gości, którzy swoją obecnością zaszczycili uroczystość, a więc Urszulę Rozbicką - kierownika Gminnego Zespołu Ekonomiczno-Administracyjnego Szkół w Sokołowie Podl., która reprezentuje wójta gminy oraz twórców i poetów ludowych rodem z Podlasia, a mianowicie: Danutę Kalinowską, poetkę i pedagoga; Mariana Pietrzaka - autora książek poświęconych historii naszego regionu, poetę i twórcę Muzeum Regionalnego; Dariusza Kosieradzkiego - redaktora, popularyzatora historii regionu, poetę; państwa Urszulę i Krzysztofa Chorutów, którzy prezentowali wyroby z drewna; Wiesławę Kur - haft, wyroby szydełkowe; Ewę Mitowską - rękodzieło artystyczne; Bożenę Mrozowską - bibliotekarkę, teologa, autorkę książek i wierszy dla dzieci; Szymona Pyrak - wyroby z drewna; Weronikę Sawicką - serwetki, firanki siatkowe; Wandę Wierzchowską - prezesa Sokołowskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, pedagoga oraz młodzież i rodziców.
Uczennice z gimnazjum zaprezentowały w formie krótkich biogramów sylwetki poetów przybyłych na uroczystość oraz recytowały ich wiersze. Poeci, związani z Klubem Literackim „Erato” przy Sokołowskim Ośrodku Kultury, mają w swoim dorobku opublikowane wiersze, pochodzą z Podlasia i twórczość ich związana jest także z tym regionem.
O godz. 11.00 rozpoczęły się występy zespołów folklorystycznych. Jako pierwszy wystąpił Zespół Pieśni i Tańca „Sokołowianie” działający przy SOK i ZSZ im. K. K. Baczyńskiego w Sokołowie Podlaskim. Młodzi tancerze w pięknych strojach ludowych wykonali tańce ludowe, takie jak: polonez, polka i inne. Jest to młody zespół, ale ma już osiągnięcia i otrzymał wyróżnienia na przeglądach zespołów ludowych.
Następnie wystąpił zespół „Nauczyciels-Band” z Sokołowa Podlaskiego, który wykonał kilka piosenek współczesnych i dawnych, co zadowoliło i młodzież, i rodziców. Największym zainteresowaniem młodzieży cieszył się występ Formacji Akrobatycznej z Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 w Sokołowie Podlaskim.
Na koniec wystąpił Zespół Folklorystyczny ze Szkoły Podstawowej w Wólce Okrąglik prowadzony przez Barbarę Dolińską. Dzieci w strojach ludowych bardzo ładnie wykonały taniec ludowy. Na wiele tygodni przed imprezą ogłoszony był konkurs pt.: Moja miejscowość dawniej i dziś w fotografii i przekazach słownych.
Zadaniem konkursu było wykonanie prac zawierających fotografie wybranej miejscowości oraz spisanie wspomnień ludzi starszych, świadków danych wydarzeń. Do konkursu przystąpiły trzy szkoły. Komisja prace sprawdziła i oceniła. Przewodniczący komisji, Marian Pietrzak ogłosił wyniki konkursu, odczytał recenzje prac i wręczył nagrody i dyplomy. I miejsce zajęła Szkoła w Skibniewie, II - w Przywózkach, III - w Czerwonce.
M. Pietrzak uzasadniając wyniki konkursu stwierdził, że praca uczniów ze Skibniewa jest bardzo ciekawa, zawiera materiały dotyczące ciekawych ludzi żyjących w tej społeczności, takich jak: Patronka szkoły Marianna Frąckowiak, ks. Antoni Łapaj, który będąc proboszczem w latach wojny i okupacji uratował życie wielu osobom. W pracy uwzględniano też zmiany zachodzące we wsi na przestrzeni lat. Uczniowie opatrzyli pracę licznymi fotografiami i mapkami. Korzystali z artykułów Krystyny Mieteń zamieszczanych w Niedzieli Podlaskiej oraz wywiadów przeprowadzonych z Julianem Wdowińskim z Hilarowa i Ireną Rogozińską ze Skibniewa.
Następnie uczniowie udali się do sal, w których prowadzone były różne warsztaty. Ewa Mitowska z klasami III a i IV b prowadziła warsztaty plastyczne, ucząc wycinanek i prac z bibuły, natomiast panie: Hanna Pogorzelska, Jolanta Orzec, Maria Goworek i Zofia Górska z kl. II i III gimnazjum prowadziły warsztaty kulinarne, przygotowując potrawy regionalne oraz pyzy i parowce na obiad. W tym czasie pozostali zwiedzali Izbę Regionalną, w której zgromadzono różne przedmioty, takie jak: wrzeciona, lampy naftowe, żelazka z duszą, międlice, haftowane ręcznie kilimy, poduszki itp. W innej części sali zgromadzono pamiątki po Patronce szkoły, takie jak legitymacje, odznaczenia i zdjęcia.
Poza tym w Izbie Regionalnej odbyła się degustacja potraw regionalnych, a więc można było poznać smak razowego chleba, masła czy sera wykonanych domowym sposobem czy kiszki kartoflanej, placka drożdżowego i popić to wszystko napojem kozicowym. Smaku i wyglądu tych potraw nie da się opisać słowami, należało je po prostu spróbować.
Na korytarzach szkolnych twórcy ludowi prezentowali swoje wyroby: państwo U. K. Chorutowie - piękne wyroby z drewna: kolorowe kwiaty i inne ozdoby, Weronika Sawicka - misternie wykonane serwetki szydełkowe, firanki siatkowe, obrusy i narzuty, Szymon Pyrak prezentował m.in. wyroby z drewna.
Wszyscy goście oraz dzieci i nauczyciele z innych szkół zostali zaproszeni na obiad, na którym serwowano bardzo smaczne potrawy regionalne. Po obiedzie odbył się jeszcze Konkurs Wiedzy o Regionie, który przewidziany był dla pięcioosobowych zespołów ze szkół podstawowych i gimnazjów. Zadaniem uczestników było zaprezentowanie wiedzy o naszym regionie. Komisja po wysłuchaniu zespołów ogłosiła wyniki: Szkoły podstawowe: I miejsce - SP Grochów; II - SP Skibniew. Gimnazja: I miejsce gimnazjum w Grochowie; II - gimnazjum w Skibniewie. Dzień Regionu był ciekawą lekcją patriotyzmu, miłości do swego regionu, tradycji i kultury. Młodzież bardziej poznała historię swoich miejscowości. Spotkanie z poetami, z twórcami ludowymi i z ich pracami pozostanie w pamięci uczniów.
Słowa uznania i wdzięczności należą się dyrekcji, organizatorom i wszystkim nauczycielom za przygotowanie tak pożytecznej imprezy, za zaangażowanie i podlaską gościnność. Dyrekcja i nauczyciele pragną serdecznie podziękować sponsorom, którzy dopomogli w zorganizowaniu tej imprezy, a byli to: Urząd Gminy w Sokołowie Podlaskim; Spółdzielnia Mleczarska w Kosowie Lackim; Ubojnia Janusza i Dariusza Zakrzewskich z Kosowa Lackiego; Elżbieta i Krzysztof Świderscy z Kosowa Lackiego.
Oby Dzień Regionu stał się tradycją Zespołu Oświatowego w Skibniewie i wszedł na stałe do planu dydaktyczno-wychowawczego szkoły, czego bardzo mu życzymy i czekamy do następnego roku.
Na koniec fragment wiersza Danuty Kalinowskiej Moje Miasto, mówiący o pięknie tego regionu, o miłości i przywiązaniu do ziemi podlaskiej:

Na pięknej podlaskiej ziemi
leży Sokołów nasz.
A sokół w herbie miasta
Trzyma nad nami staż.
Cetynia cicho płynie
Jak lazurowa nić.
Do kresu swego życia
Chcę tylko tutaj być.

A takie ci jest Podlasie

Czy słyszałeś o krainie
Co z baśniowych podań słynie?
O Jaćwingach, świętych wężach,
O walczących z tury mężach,
O Cetynii jasnowłosej,
Która ongiś tu mieszkała,
co swe imię rzece dała?
To Podlasie, mój kochany
Kraj cudowny, mało znany.

Marian Pietrzak

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Serce nie znosi próżni

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Paweł toczy spór o to, kto jest dzieckiem Abrahama, i rozstrzyga go zdaniem-tezą: „ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama”. Dowód prowadzi z Pisma: „uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to policzone za sprawiedliwość” (Rdz 15,6). Abraham został usprawiedliwiony przed obrzezaniem i przed Prawem. Wiara jest starsza niż uczynki Prawa. Więcej, już w obietnicy „w tobie będą błogosławione wszystkie narody” Paweł czyta praewangelię. Pismo „przewidziało” usprawiedliwienie pogan z wiary i „wcześniej zapowiedziało Abrahamowi Ewangelię”. Antytezą błogosławieństwa wiary jest przekleństwo uczynków Prawa: „na tych wszystkich, którzy polegają na uczynkach wymaganych przez Prawo, ciąży przekleństwo”, bo Pwt 27,26 przeklina każdego, kto nie wypełnia wszystkiego. Logika jest bezlitosna. Prawo żąda całości, a całości nikt nie dźwiga. Kto więc buduje na własnym wykonaniu, buduje na fundamencie, który go oskarży. „A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd, że sprawiedliwy żyje dzięki wierze” (Ha 2,4), werset, który Paweł uczynił osią swojej teologii, a historia uczyniła osią sporów aż po Reformację. Rozwiązanie przychodzi w zdaniu o zamianie: „z tego przekleństwa Prawa Chrystus nas wykupił - stawszy się za nas przekleństwem, bo napisane jest: Przeklęty każdy, którego powieszono na drzewie” (Pwt 21,23). Czasownik exēgorasen pochodzi z języka wykupu niewolników. Chrystus zapłacił cenę, wchodząc sam pod przekleństwo wiszących na drzewie. Cel jest podwójny: „aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha”. Dzisiejszy patron, Wincenty Kadłubek, biskup krakowski, który złożył urząd i wstąpił do cystersów w Jędrzejowie, jest ilustracją tej samej hierarchii. Godności i dzieła, także tak wielkie jak jego Kronika, matka polskiej historiografii i prawniczej kultury (to on przechował dla nas pojęcie rzeczypospolitej), nie są tytułem przed Bogiem. Tym tytułem pozostaje wiara, która pod koniec życia wybiera mniszą celę.
CZYTAJ DALEJ

"Jestem katolikiem i nie boję się świadczyć". Portugalski minister pielgrzymował do Fatimy

2026-10-09 09:17

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Fatima

pl.wikipedia.org/Joanna Popławska

Minister Miguel Pinto Luz, odpowiedzialny w portugalskim rządzie za resort infrastruktury i mieszkalnictwa pokonał liczący ponad 130 km szlak pielgrzymkowy z Lizbony do Fatimy. Jak przekazał po dotarciu do Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej minister Pinto Luz, podróż trwała cztery dni, a jednym z największych bohaterów tej wymagającej pielgrzymki był jego pięcioletni syn António.

Na zakończenie podróży minister Pinto Luz zamieścił kilka wpisów w mediach społecznościowych precyzując, że na trasie były zarówno momenty przyjemne, jak i dużo zmęczenia. „To trudne doświadczenie do wyjaśnienia tym, którzy tego nie przeżyli" - napisał portugalski polityk, precyzując, że we współczesnym świecie ważne jest dzielenie się świadectwem wiary, „a tolerancja nie oznacza ukrywania się ze swoimi przekonaniami” religijnymi. „Nie musimy eliminować naszej tożsamości, aby szanować tożsamość innych. Jestem katolikiem. Żyję moją wiarą w sposób naturalny, bez narzucania jej innym osobom i bez obawy, aby ją świadczyć" - przekazał.
CZYTAJ DALEJ

Jaki jest sens sakramentu pokuty i pojednania?

2026-10-09 21:02

[ TEMATY ]

spowiedź

Karol Porwich/Niedziela

Jaki jest sens sakramentu pokuty i pojednania? Dlaczego potrzebujemy przebaczenia? Wyjaśnia ks. Mariusz Rosik, znany i ceniony profesor teologii.

Kiedy Jezus ukazał się apostołom w Wieczerniku w niedzielę zmartwychwstania, rzekł do nich: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22–23). Wydarzenie to jest konstytutywne dla sakramentu zwanego sakramentem pojednania. O ile w chrzcie dzieci dokonuje się obmycie z grzechu pierworodnego, a w przypadku chrztu dorosłych – z każdego grzechu popełnionego do tej pory, o tyle w sakramencie pojednania Bóg przebacza penitentowi grzechy popełnione po ostatniej spowiedzi. Przepięknym komentarzem do tych dwóch sakramentów zdają się być słowa św. Ambrożego, żyjącego w IV stuleciu biskupa Mediolanu: „Kościół ma wodę i łzy: wodę chrztu i łzy pokuty” (Epistulae 41,12).
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję