„Sama siła słów mistycznych potrafi obalać mury i rozpalać ducha. Należy je smakować, sycić serce, budzić wewnętrznego człowieka. Mistyk sięga bowiem wprost w samą istotę głębi i w naturę spraw ostatecznych” - napisał o. Marian Zawada, autor Antologii mistycznej, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Ojców Karmelitów Bosych w Krakowie.
Autor Antologii jest karmelitą bosym, znanym rekolekcjonistą i pisarzem, rektorem Kolegium Filozoficznego Wyższego Seminarium Duchownego Karmelitów Bosych w Lublinie. Ale - jak słusznie zaznaczył w Przedmowie ks. prof. Jerzy Misiurek, kierownik Katedry Duchowości KUL - o wyborze tekstów nie decydowała jego przynależność zakonna. Mamy bowiem teksty mistyków cysterskich, kartuzjańskich, franciszkańskich, dominikańskich, szkoły karmelitańskiej, założycielki brygidek oraz skromnej zakonnicy ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Prawie wszyscy z autorów są wyniesieni na ołtarze.
„Antologia znaczy - «wybrane z najlepszych». Antologia mistyczna stanowi wybór najbardziej wartościowych i najpiękniejszych tekstów, zapisanych przez płomienne serca tych, którym dane było świętować nieodpartą bezpośredniość Boga” - pisze o. Zawada. A chodzi tu o tak znaczących mistyków jak: Orygenes, Ewagriusz z Pontu, Augustyn, Pseudo-Dionizy Areopagita, Grzegorz z Nyssy, Grzegorz Wielki, Guigo II, Bernard z Clairvaux, Hildegarda z Bingen, Bonawentura, Mechtylda z Magdeburga, Gertruda Wielka, Aniela z Foligno, mistrz Eckhart, Brygida Szwedzka, Jan Tauler, Henryk Suzo, Katarzyna ze Sieny, Jan van Ruusbroec, Julianna z Norwich, Tomasz a Kempis, Katarzyna z Genui, Teresa od Jezusa, Jan od Krzyża, Weronika Giuliani, Anna Katarzyna Emmerich, Maria od Jezusa Ukrzyżowanego, Teresa od Dzieciątka Jezus, Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej, Faustyna Kowalska, o. Pio i Marta Robin.
Ich teksty publikowane w książce są krótkie i charakterystyczne dla ich autorów. „Wychodząc naprzeciw oczekiwaniu Kościoła, który pragnie odnowienia duchowego przez kontemplację oblicza Chrystusa, pragniemy za pomocą słów mistycznych niejako objawić Jego oblicze” - podkreśla Autor. Książkę swą dedykuje - „Moim Klerykom”.
Warto polecić tę pozycję także w okresie wielkanocnym, kiedy w sposób szczególny kontemplujemy zmartwychwstanie Chrystusa. Może być ona doskonałym duchowym drogowskazem na drodze, która prowadzi także do naszego zmartwychwstania i wiecznego przebywania z Bogiem.
Marian Zawada OCD - „Antologia mistyczna”. Wydawnictwo Karmelitów Bosych Kraków 2004, str. 376.
Jak pisze kronikarz tamtych czasów - Janko z Czarnkowa - nareszcie w środę po niedzieli „Invocavit", dnia drugiego miesiąca marca, przedniejsi panowie polscy oraz Bodzanta, arcybiskup gnieźnieński, zjechawszy się w Radomsku, jednomyślną zgodą i wolą postanowili posłać po Jadwigę, córkę śp. zmarłego króla z prośbą, aby przyjechała do Polski na królowanie. Takim sposobem kolejny zjazd w Radomsku z 2 marca 1384 r. zadecydował o powierzeniu jej tronu. Dopełnieniem tego była koronacja zaledwie 10-letniej księżniczki na króla Polski w październiku tego samego roku.
Podnoszące się z kolan po rozbiciu dzielnicowym zjednoczone Królestwo Polskie, odbudowane wysiłkiem Kazimierza III Wielkiego, po jego bezpotomnej śmierci w 1370 r. stanęło w obliczu wyboru nowego władcy. Na mocy wcześniejszych układów sukcesyjnych tron powierzono więc siostrzeńcowi „króla chłopów”, panującemu wówczas na Węgrzech Ludwikowi z dynastii Andegawenów. Monarcha miał jednak poważny problem. Mimo dwukrotnie zawieranych związków małżeńskich, najpierw z Małgorzatą Luksemburską (krewną cesarza Karola IV), a później Elżbietą Bośniaczką nie doczekał się męskiego potomka. Taki stan rzeczy spowodował, że zapewnienie ciągłości rządów stało się dość trudne. Jego trzy córki z drugiej żony: Katarzyna, Maria i Jadwiga nie mogły odziedziczyć tronu. W Polsce prawo do tego posiadało wyłącznie potomstwo „po mieczu”, a nie „po kądzieli”- dziedziczyć mogli zatem mężczyźni z dynastii, nie córki. Rozwiązaniem okazało się zaproponowanie szlachcie polskiej przywileju. 17 września 1374 r. w Koszycach Ludwik Węgierski zwolnił rycerstwo z podatku od gruntów oprócz 2 groszy z łana. W zamian możni zgodzili się, aby po jego śmierci sukcesja przeszła na jedną z córek.
To już kolejny raz, kiedy Instytut Niedziela, wydawca Tygodnika Katolickiego Niedziela, zaprasza do kina. W seans filmowy wprowadził widzów Mariusz Książek, wiceprezes Instytutu NIEDZIELA, przedstawiając meandry towarzyszące powstawaniu produkcji. – Jak wielu problemów doświadczyli autorzy podczas realizacji tego obrazu, od braku zrozumienia po osobiste dramaty i problemy finansowe, a nawet odwoływania już zaplanowanych seansów we Francji – zaznaczył Książek. Następnie metropolita częstochowski abp Wacław Depo, poproszony o komentarz, zauważył, że „konkretnie 22 lutego 1931 r. w płockim klasztorze Sióstr Miłosierdzia objawił się Jezus Miłosierny”. – I w tym filmie dzisiaj też doświadczymy Jego dotknięcia w naszych sercach – podkreślił pasterz.
Fabuła filmu opowiada o wydarzeniach sprzed 350 lat, które miały miejsce w Paray-le-Monial we Francji. To właśnie tam, w klasztorze Sióstr Wizytek, Jezus objawił swoje płonące z miłości Serce zakonnicy Małgorzacie Marii Alacoque. Skierowane do zakonnicy orędzie stało się kanwą filmu, który w opinii wielu „obudził” duchowość Francji i podbił francuskie kina, wywołując tym samym ostrą rekcję środowisk antyreligijnych. Najświętsze Serce to filmowa rekonstrukcja historyczna połączona ze świadectwami bohaterów filmu, którzy doświadczają największych problemów współczesnego świata: samotności, zmęczenia i braku sensu życia. Tym samym opowiadają oni o odnalezieniu „lekarstwa”, które pomogło stworzyć im relację z Jezusem w Jego Najświętszym Sercu. Krótkie komentarze kapłanów stanowią swoistą katechezą i pomagają zrozumieć przed-stawianą rzeczywistość.
Świat potrzebuje osób konsekrowanych, które żyją autentycznie i wiernie wobec wymagań swojego powołania. Niewierność braci i sióstr zakonnych zawsze rzutuje na życie i misję Kościoła. Natomiast świętość i gorliwość osób konsekrowanych podnoszą wszystkich i przynoszą obfite owoce dobra dla całego świata - powiedział nuncjusz apostolski w Polsce abp Antonio Guido Filipazzi podczas Mszy św. odprawionej w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie podczas 152. Zebrania Plenarnego Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych.
Nuncjusz apostolski w Polsce abp Antonio Guido Filipazzi przewodniczył Mszy św. w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie, sprawowanej w ramach 152. Zebrania Plenarnego Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych. W homilii hierarcha podkreślił fundamentalne znaczenie życia konsekrowanego dla całego Kościoła i świata, wskazując, że świat pilnie potrzebuje osób konsekrowanych żyjących autentycznie i wiernie swemu powołaniu, gdyż ich niewierność negatywnie wpływa na misję Kościoła, natomiast ich świętość i gorliwość „przynoszą obfite owoce dobra dla całego świata”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
