Śpiewają Panu

Ks. Jarosław Kuźmicki

Bądź na bieżąco!

24 sierpnia br. w Drohiczynie, w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny odbył się VI Diecezjalny Przegląd Chórów Parafialnych. Na program spotkania złożyły się: Msza św., której przewodniczył ks. Ryszard Zalewski, a kazanie wygłosił ks. prał. dr Zbigniew Rostkowski; prezentacja zespołów, a w niej 30-minutowy koncert Chóru Muzyki Kameralnej przy par. Podwyższenia Krzyża św. w Hajnówce oraz agapa, przygotowana przez proboszcza katedralnego, ks. Ryszarda Zalewskiego.
W Przeglądzie wzięło udział 10 zespołów: Połączony chór parafii hajnowskich Podwyższenia Krzyża Świętego i Świętych Cyryla i Metodego; gościnnie - wokalny zespół młodzieżowy z Warszawy, działający przy Wilanowskim Klubie Młodzieżowym; Chór Muzyki Kameralnej przy par. Podwyższenia Krzyża św. w Hajnówce; Chór par. św. Andrzeja Boboli w Siemiatyczach; Chór par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach; Chór par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chojewie; Chór par. św. Anny w Sterdyni; Chór konkatedralny z Sokołowa Podlaskiego; Chór par. Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim; Chór par. Świętej Trójcy w Ciechanowcu.
Tak jak zawsze, podczas Mszy św. połączone chóry - ok. 250 osób - wykonały wielogłosowo: Ave Regina, Hymn św. Franciszka - O Najwyższy Dobry, Ave Verum, Głoś imię Pana. Większość grup śpiewaczych znamy z regularnego uczestnictwa w Przeglądach. Na specjalną uwagę zasługuje udział Chóru Muzyki Kameralnej przy par. Podwyższenia Krzyża Świętego w Hajnówce, który dał 30-minutowy koncert. Zespół ten, prowadzony przez Ewę Barbarę Rafałko, wykładowcę dyrygentury w Akademii Muzycznej w Białymstoku urzeka pięknem brzmienia, różnorodnością dynamiki, ekspresją, szerokim i w dodatku niełatwym - w sensie wykonawczym - repertuarem. W swojej krótkiej, bo zaledwie czteroletniej historii zdobył już kilka cennych nagród na festiwalach w Polsce a także za granicą.
Dziękuję serdecznie wszystkim, którzy pomagali w przygotowaniu Przeglądu oraz wzięli udział w tym spotkaniu: księżom sprawującym Eucharystię, staroście z Siemiatycz, Janowi Zalewskiemu i burmistrzowi Drohiczyna, Wojciechowi Borzymowi za ufundowanie nagród w postaci partytur chóralnych wszystkim zespołom, ks. Ryszardowi Zalewskiemu za przygotowanie agapy i wreszcie wszystkim dyrygentom, organistom i chórzystom za przybycie i wspólną modlitwę.
Zapraszam także inne zespoły chóralne z terenu naszej diecezji do wzięcia udziału w następnych Przeglądach.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2002-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trwać przy Bogu

2026-06-02 11:44

Niedziela Ogólnopolska 23/2026, str. 22

Ks. Dariusz Kowalczyk

[ TEMATY ]

homilia

Karol Porwich/Niedziela

Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.

CZYTAJ DALEJ

Jezus został wydany z powodu naszych grzechów i wskrzeszony dla naszego usprawiedliwienia

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Ozeasz przemawia w VIII wieku przed Chrystusem w Królestwie Północnym. W kraju narasta chwiejność polityczna i religijna. Kult Pana miesza się z obyczajem kananejskim. W takim czasie pojawia się wezwanie: „Poznajmy Pana”. Hebrajskie daʿat nie oznacza samej wiedzy. Mówi o więzi wiernej, o poznaniu, które przenika życie. Czasownik rādap, „dążyć”, należy do języka pościgu. Prorok wzywa więc do szukania Boga z wytrwałością, która nie ustaje po pierwszym zapale. Obrazy zorzy i deszczu mówią o Bożej wierności. Bóg przychodzi jak dar potrzebny ziemi.

CZYTAJ DALEJ

50 lat parafii michalickiej

2026-06-07 17:14

Renata Czerwińska.

Parafia św. Michała Archanioła świętowała jubileusz 50-lecia.

Eucharystii przewodniczył i homilię wygłosił bp Arkadiusz Okroj. W świątyni zgromadzili się liczni kapłani, w tym księża z dekanatu, dawni proboszczowie oraz związani z parafią. Nie zabrakło przełożonych zgromadzenia księży michalitów i sióstr michalitek, licznych sióstr zakonnych, przedstawicieli władz samorządowych, a także służb mundurowych, którym patronuje św. Michał. Kościół wypełnili również liczni wierni.

CZYTAJ DALEJ

Reklama