Kiedy na kilka dni przed 8 grudnia - uroczystością Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lyonie pojawiają się piękne plakaty z wizerunkiem Maryi i napisem: „Merci, Marie”, to znak, że katolicy zaczynają przygotowania do tego dnia, tak ważnego w stolicy Galii.
Na życzenie obecnego arcybiskupa Lyonu i prymasa Galii ponad miastem, na wzgórzu Fourviere, u stóp Bazyliki Notre Dame de Fourviere, pojawia się wielki rozświetlony napis: „Merci, Marie”.
Dużą rolę w przygotowaniach do uroczystości i nadaniu jej religijnego i uniwersalnego charakteru odgrywa co roku kard. Philippe Barbarin ze swoimi zespołami duszpasterskimi. Z ich inicjatywy tuż przed 8 grudnia przy kościołach Lyonu tworzą się grupy wolontariuszy: „Misjonarze 8 grudnia”. Są to młodzi ludzie, ale nie tylko ci, którzy w kościołach oprowadzają w ten dzień turystów i pielgrzymów (w 2009 r. do miasta przyjechało 4 mln osób). Rozmawiają z nimi o Bogu, o wierze, o Maryi, o uroczystości przypadającej 8 grudnia. Tego dnia niemal wszystkie świątynie otwarte są przez całą noc.
8 grudnia 2009 r. punktem centralnym uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny była, jak zawsze, procesja ze świecami, która wyruszyła o zmroku z gotyckiej katedry św. Jana na wzgórze Fourviere do bazyliki. W 2009 r. prowadził ją kard. Barbarin oraz biskup pomocniczy Lyonu Jean-Pierre Batut. Niesiono cudowną figurę Matki Bożej, a także relikwiarz św. Jana Marii Vianneya, proboszcza z Ars, patrona księży. Rozważane były tajemnice radosne Różańca św. Kard. Barbarin zachęcał do naśladowania postawy Maryi, do gotowości na przyjęcie woli Bożej i do otwarcia się na słowo Boże.
Wieczorem została odprawiona Msza św. dla młodzieży, którą przygotowali studenci medycyny, przyszli pracownicy służby zdrowia. Przewodniczył kard. Barbarin oraz biskupi pomocniczy: bp Thierry Brac de La Perriere, bp Jean-Pierre Batut i bp Francois Le Gall, w asyście kilkudziesięciu księży. W homilii Ksiądz Kardynał mówił o roli Kościoła, który jest służebnicą Bożą.
8 grudnia wszyscy czekają z radością na Mszę św. w intencjach mieszkańców Lyonu. Eucharystii tej przewodniczył rektor Bazyliki ks. Jean-Marie Jouham, w asyście m.in. ks. Mariusza Misiaszka - polskiego księdza, który jest kapelanem na Fourviere. Modliliśmy się w intencjach rodzin, Kościoła, cierpiących dzieci, tych, którzy stracili swoich bliskich, za chorych, za więźniów... Ponad wszystkimi modlitwami unosiła się jedna, uniwersalna: aby każdy uczestnik uroczystości stał się światłem dla innych w drodze do Chrystusa, przez Maryję.
Dzisiejsze czytania są dla nas bardzo przejrzyste: mam obowiązek troszczyć się o zbawienie nie tylko własne, ale także drugiego człowieka. Jak mantra wraca do nas tekst, że wszyscy zbawiamy się we wspólnocie. Idę do nieba nie sam, lecz z tymi, których Bóg stawia na drodze mojego życia. Zbawienie mojego brata i mojej siostry to także moja sprawa. W tekście ze Starego Testamentu Bóg szukał Abla, a Kain Mu odpowiedział: czyż jestem stróżem swego brata? Dzisiejszy tekst z Księgi proroka Ezechiela mówi wyraźnie, że jesteś stróżem domu Izraela. Jesteś stróżem swego brata i swojej siostry. Jesteś za nich odpowiedzialny, zwłaszcza gdy się pogubią. Nie może ci być obojętne to, że twój brat czy twoja siostra popadają w grzech. Musisz działać. Nigdy nie wolno cieszyć się z grzechu drugiego człowieka ani tym bardziej z jego potępienia. Jeśli zawiedziemy, to nas samych zaprowadzi to do piekła. Ocalenie własnej duszy idzie, kiedy upominamy brata czy siostrę. Zadanie, które Bóg daje prorokowi Ezechielowi, nie jest łatwe. Nie jest łatwo zwrócić uwagę drugiemu człowiekowi, zwłaszcza wtedy, kiedy stoi wyżej ode mnie. Nieraz wolelibyśmy przejść obojętnie, jakby to nie była nasza sprawa. Dzisiaj Bóg mówi: zbawienie i odpowiedzialność za drugiego człowieka to twoja sprawa. To twój obowiązek: zadbać o jego zbawienie, aby nie został potępiony. Bo jego potępienie może oznaczać również twoje. Zwykle czujemy obawę przed zwróceniem uwagi drugiej osobie, ale niekiedy bywa tak, że z wielką pasją wytykamy komuś błędy. Jeśli chcemy działać w mądrości Bożej, musimy sięgnąć także do dzisiejszego drugiego czytania – z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian. Miłość jest doskonałym wypełnieniem prawa. Upominam drugiego człowieka dlatego, że go kocham. Czynię to tak, by go nie urazić i nie zadać mu bólu. Nie chcę stawiać siebie ponad innych. Miłość wskazuje mi drogę, jak uratować drugiego. Miłość jest zatem doskonałym wypełnieniem prawa – podkreślam to po raz drugi. Nie zapominajmy o tym. Bez miłości nie ma w nas ducha Bożego. Miłość doda także odwagi, aby stanąć w prawdzie wobec drugiego człowieka. Wpierw, oczywiście, trzeba stanąć przed Bogiem. Ciężkie to brzemię, gdy ojciec czy matka muszą zwrócić uwagę dorosłemu dziecku. Bardzo trudna to sytuacja, kiedy zwracając uwagę, możemy stracić najbliższych, pozycję w pracy bądź w społeczności. Możemy zostać wyśmiani albo wzgardzeni. Wobec Boga natomiast wypełniliśmy obowiązek miłości do drugiego człowieka, w trosce o jego zbawienie i życie wieczne. Bóg nigdy nie zostawi nas samych. Upomnienie drugiego człowieka – jak pisze sam ewangelista Mateusz – zakłada 3 etapy. Najpierw – w cztery oczy. Potem – w obecności dwóch świadków. Na koniec zaś – wobec całej wspólnoty Kościoła. Upomnienie ma na celu ocalić współpracę. Ten człowiek ma powrócić na łono wspólnoty i Kościoła – do jedności z Jezusem. Mądrość roztropnego działania otrzymujemy na modlitwie. Gdzie dwaj zgodnie o coś proszą w imię Jezusa, to otrzymają. Mądrość upominania drugiego człowieka płynie przez modlitwę w duchu miłości. Chcemy pozyskać każdego dla Chrystusa. Pragniemy zrobić wszystko, aby nastał jeden pasterz i nastała jedna owczarnia. Wybór i decyzję pozostawiamy tym, do których Bóg nas posyła w naszym codziennym życiu. Niech obok naszych słów świadectwem będą nasze uczynki. Miłość wypełnia całe prawo i od początku istnienia chrześcijan wywoływała wśród pogan zachwyt. Niech i dziś świadectwo naszej miłości do Boga i drugiego człowieka porywa innych do Jezusa.
Krzyż nie jest znakiem przegranej. Jest znakiem miłości, która poszła do końca. To na nim Chrystus oddał swoje życie za każdego człowieka. Dlatego 14 września Kościół zatrzymuje się przy tajemnicy Krzyża i przypomina, że to, co po ludzku wygląda na klęskę, w Chrystusie może stać się drogą do życia. Przez dziewięć dni chcemy przybliżać się do Krzyża nie tylko myślą, ale przede wszystkim własnym życiem. Każdego dnia zatrzymamy się przy innej tajemnicy: miłości, cierpieniu, przebaczeniu, nadziei, samotności, wierze, wspólnocie i zaufaniu.
Zacznijmy tę modlitwę 5 września, aby 14 września stanąć razem pod Krzyżem Chrystusa.
Od 7 do 11 września w Medellín odbędzie się 11. edycja Copa de la Fe (Puchar Wiary) – turnieju piłkarskiego katolickiego duchowieństwa z Ameryki Łacińskiej. W rozgrywkach wezmą udział kapłani z różnych regionów Kolumbii oraz z Wenezueli, Ekwadoru, Meksyku i Kostaryki. Organizatorzy podkreślają, że spotkanie ma być nie tylko okazją do sportowej rywalizacji, ale przede wszystkim czasem braterstwa, ewangelizacji i spotkania z lokalnymi wspólnotami.
Copa de la Fe należy do najważniejszych wydarzeń sportowo-ewangelizacyjnych w Kolumbii. Tegoroczna, jedenasta edycja odbędzie się na terenie archidiecezji Medellín, która po raz pierwszy będzie gospodarzem tego wydarzenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
