Od prawie 20 lat przy kościele pw. Świętej Trójcy w Bydgoszczy istnieje punkt apteczny, gdzie za okazaniem recepty można otrzymać lekarstwa z darów. Początki jego funkcjonowania sięgają stanu wojennego. Wtedy to działacze Solidarności w ten sposób pomagali chorym, dla których wiele lekarstw było niedostępnych w normalnych aptekach. Życzliwość ówczesnego proboszcza parafii Świętej Trójcy - śp. ks. Jerzego Gołębiewskiego oraz obecnego proboszcza - ks. Bronisława Kaczmarka pozwala działać przez długie lata.
Ta charytatywna, bezinteresowna praca zauważona została przez Pomorsko-Kujawską Okręgową Izbę Aptekarską, która najwyższym wyróżnieniem za 2001 rok uhonorowała Stowarzyszenie "Farmaceuci Bez Granic". Służący przy parafii Świętej Trójcy w Bydgoszczy wyróżnieni zostali statuetką "Galena", otrzymując również tytuł "Aptekarza Roku 2001". Na wręczenie tytułów bydgoscy aptekarze czekali aż do jesieni. Ale czekać warto było, bo uroczystość w Filharmonii Bydgoskiej przyniosła im wiele radości.
Stowarzyszenie "Farmaceuci Bez Granic" jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia "Pharmaciens sans Frontieres" i posiada bliską współpracę z francuskim stowarzyszeniem w Tulonie, które niesie pomoc humanitarną ludziom potrzebującym i najbiedniejszym.
Najbardziej zaangażowani w działalność stowarzyszenia są farmaceuci: mgr Mirosława Adamska, mgr Maria Kaszewska, dr Elżbieta Serówka, mgr Halina Helak, mgr Jadwiga Chwarścianek, mgr Maria Barańczak, lek. med. Aldona Jankowska; pracownicy Akademii Techniczno-Rolniczej: mgr Barbara Pankowska, prof. dr hab. Czesław Sadowski, dr Wojciech Korpal, dr Jan Kempa oraz mgr Grażyna Korpal, mgr Maria Ringwelska i mgr Mirosław Ringwelski.
Osoby otrzymujące wyróżnienie "Galena" winny przyczyniać się m.in. do wzrostu prestiżu zawodu farmaceuty, angażować się w życie lokalnego środowiska oraz nienagannie wykonywać swe obowiązki zawodowe, a gdy do tego doda się wrażliwość oraz zaangażowanie dla potrzebujących - jest to wzór do naśladowania.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Bóg patrzy głębiej niż czyny. Intencje kształtują nasze relacje i wybory.
Ezechiel przemawia do wygnańców w Babilonii. Wśród nich krąży przysłowie: „Ojcowie jedli cierpkie grona, a synom cierpnieją zęby” (Ez 18,2). Rozdział 18 prostuje takie myślenie i mówi o odpowiedzialności osoby. Po utracie ziemi i świątyni łatwo uznać los za przesądzony. Prorok otwiera drogę nowego początku. W tej perykopie powraca hebrajskie (šûb), „zawrócić”. Nawrócenie zostaje opisane w kategoriach czynów: odejście od występków oraz zachowywanie „prawa i sprawiedliwości”. Bóg ogłasza, że dawne grzechy nie staną jako oskarżenie. To język sądowy. Wspominanie win utrzymywało oskarżenie w mocy, a przebaczenie usuwało je z pola widzenia. Formuła „będzie żył, a nie umrze” brzmi jak wyrok uniewinniający ogłoszony nad człowiekiem, który zmienił drogę. Prorok opisuje Boga, który przyjmuje zawrócenie jako nowy kierunek życia, a nie jako chwilowy zryw. Równie mocno brzmi druga strona obrazu - odejście od dobra ku nieprawości. Tekst mówi o utracie życia przez sprawiedliwego, który porzuca prawo. Nie ma tu zgody na religijną pewność siebie. W tle słychać spór o „drogę” (derek). Izraelici zarzucają Panu brak sprawiedliwości, a Ezechiel odsłania nierówność ludzkiego postępowania. Najbardziej wyraziste zdanie odsłania wolę Boga. On nie chce śmierci grzesznika. Wezwanie do zawrócenia ma charakter ratunkowy i zakłada realną możliwość zmiany. „Życie” oznacza trwanie w Bożej opiece i wśród ludzi, „śmierć” oznacza wejście w konsekwencje czynów, które niszczą relacje i wspólnotę.
27 lutego 2026 r. po raz pierwszy przeżywamy wspomnienie liturgiczne Błogosławionego Stanisława Kostki Streicha.
Urodził się 27 sierpnia 1902 r. w Bydgoszczy w pobożnej, chrześcijańskiej rodzinie. Święcenia prezbiteratu przyjął 6 czerwca 1925 r. Pracował jako wikariusz w Poznaniu i kontynuował studia. Był również kapelanem zgromadzeń zakonnych oraz nauczycielem religii. W roku 1933 objął parafię pw. św. Barbary w Żabikowie, a dwa lata później został proboszczem w nowoutworzonej parafii pw. św. Jana Bosko w Luboniu, z zadaniem wybudowania kościoła. Wszędzie dał się poznać jako gorliwy i sumienny duszpasterz, wspierający potrzebujących i odważnie głoszący Ewangelię. Zatroskany o zbawienie swoich parafian, poświęcał się im bez reszty, czerpiąc siły ze sprawowanych sakramentów św. 27 lutego 1938 r. został zamordowany w czasie Mszy św., w lubońskim kościele, przez zagorzałego komunistę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
